Ἡ σύγκριση τῆς ἐκστρατείας κατὰ τῶν Περσῶν μὲ τὸν Τρωικὸ πόλεμο ἐπανέρχεται στὸν «Πανηγυρικὸ» τοῦ Ἰσοκράτους, γιὰ νὰ ὑπενθυμίσει τὸ πόσο σοβαρὴ ὑπόθεση εἶναι ἡ ἀπαλλαγὴ ἀπ’ τὴν κηδεμονία τῆς Ἀνταλκιδείου εἰρήνης∙ ἦταν ἡ πρώτη ἑκουσία ὑποταγὴ τῆς κυρίως Ἑλλάδος σὲ κατάσταση κηδεμονίας ἀπέναντι σὲ κάποιον βάρβαρο, ὅταν οὐδέποτε ἕως τότε στὴν ἱστορία τους εἶχαν ἀποδεχθεῖ ὑποταγὴ σὲ ξένο. «Ὅπου γὰρ οἱ πρὸς Ἀλέξανδρον πολεμήσαντες καὶ μίαν πόλιν ἑλόντες τοιούτων ἐπαίνων ἠξιώθησαν;» διοτί ὅπως ὅσοι πολέμησαν στὴν Τροία κατὰ τοῦ Πάρη καὶ κατέλαβαν μία πόλη ἀξιώθηκαν τόσους ἐπαίνους; «Ποίων τινῶν χρὴ προσδοκᾶν ἐγκωμίων τεύξεσθαι τοὺς ὅλης τῆς Ἀσίας κρατήσαντας;» Ποιούς περισσότερους ἐπαίνους θὰ προσδοκοῦν νὰ ἔχουν ὅσοι ἐπικρατήσουν σὲ ὁλόκληρη τὴν Ἀσία; Ἦταν διάχυτη ἡ αἴσθηση τοῦ ἐθνικοῦ χρέους γιὰ τὴν κατανίκηση τῶν βαρβάρων∙ ἡ δικαίωση τοῦ φιλοσόφου ἦρθε μὲ τὴν μακεδονικὴ ἡγεμονία πλέον καὶ τὸν Ἀλέξανδρο.