Σὲ περίοδο ἑκουσίας ἀπομονώσεώς της ἀπ’ τὴν διεθνῆ κοινότητα εἰσέρχεται ἡ Ἀμερική, μὲ τὴν γενικὴ καταδίκη τῆς ἀποφάσεως τοῦ προέδρου της, γιὰ ἀναγνώριση τῆς Ἱερουσαλὴμ ὡς πρωτευούσης τοῦ Ἰσραήλ∙ ὅλοι σχεδὸν οἱ ἡγέτες εἶχαν προειδοποιήσει τὸν Ντόναλντ Τρὰμπ γιὰ τὶς ἐπιπτώσεις, ἀλλὰ αὐτὸς δὲν τοὺς ἄκουσε, μὲ τὴν οἴηση καὶ τὴν ὑπεροψία του. Οἱ γέφυρες ἐπικοινωνίας μὲ τοὺς Παλαιστινίους γκρεμίσθηκαν, ἐνῶ στὴν Γάζα καὶ στὰ κατεχόμενα ἑτοιμάζονται γιὰ τὴν νέα ἰντιφάντα, ὅπως ἔδειξαν οἱ πρῶτες διαδηλώσεις∙ ἐπέτυχε ὁ Ἀμερικανὸς πρόεδρος τὸ ἀδιανόητο, τὴν συμπαράταξη γιὰ κάποιο θέμα τῆς Σαουδικῆς Ἀραβίας καὶ τοῦ Ἰράν. Ὡς μαθητευόμενος μάγος ἀποστέρησε τὴν μεγάλη χώρα ἀπ’ τὶς δυνατότητές της διπλωματικῶν ἐλιγμῶν καὶ στὰ ἄλλα διεθνῆ προβλήματα, ὁπότε μοναδική του λύση, ἂν φουντώσει κάποιο, πολὺ πιθανὸ ἄλλωστε, εἶναι ἡ προσφυγὴ στὰ ὅπλα. Ἔχει ὅμως αὐτὲς τὶς δυνατότητες σήμερα ἡ Οὐάσιγκτον; Πολλοὶ τὸ ἀμφιβάλλουν.