Ἡ αἰσιοδοξία τοῦ Ἰσοκράτους γιὰ τὴν ἐκστρατεία κατὰ τῆς Περσίας ὑποχωρεῖ ἀρκετὰ στὴν τελευταία παράγραφο τοῦ «Πανηγυρικοῦ» του∙ ἔβλεπε ὅτι εἶχε τεθεῖ ὑπὸ τὴν κηδεμονία τοῦ μεγάλου βασιλέως καὶ ἡ κυρίως Ἑλλάδα, μὲ τὴν σπαρτιατικὴ ἡγεμονία ἀπόλυτη καὶ τὶς πόλεις σὲ ἐμφυλίους καὶ μεταξύ τους σπαραγμούς. «Οὐ τὴν αὐτὴν δὲ τυγχάνω γνώμην ἔχων ἔν τε τῷ παρόντι καὶ περὶ τὰς ἀρχὰς τοῦ λόγου»∙ δὲν ἔχω ὅμως τὴν ἴδια γνώμη, μὲ τὶς δυνατότητες ἀπαλλαγῆς τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπ’ τὴν κηδεμονία, ὅπως εἶχα στὴν ἀρχὴ τοῦ λόγου μου. «Τότε γὰρ ᾤμην ἀξίως δυνήσεσθαι τῶν πραγμάτων εἰπεῖν»∙ διότι τότε πίστευα ὅτι ἐπαξίως θὰ ἠδυνάμην ὁμιλήσειν γιὰ τὰ πράγματα. «Νῦν δ’ ἀφικνοῦμαι τοῦ μεγέθους αὐτῶν, ἀλλὰ πολλά με διαπέφευγεν ὧν διενοήθην»∙ τώρα ὅμως καταλήγω στὸ μέγεθος τῶν προβλημάτων, ἀλλὰ πολλὰ μοῦ διέφυγαν τὰ ὁποῖα σκεπτόμουν. Ἦταν μεγάλο ἐμπόδιο ἡ αὐταρχικὴ ἐξουσία.