Ἡ αὔξηση τῆς ἰσλαμικῆς ἐκρήξεως, γιὰ τὸ θέμα τῆς Ἱερουσαλήμ, δημιουργεῖ ἄλλη δυναμικὴ στὴν διεθνῆ σκηνή∙ στὸν ἀραβικὸ κόσμο διαμορφώνονται νέες καταστάσεις, μὲ τὰ φιλοαμερικανικὰ κράτη νὰ χαμηλώνουν τοὺς τόνους καὶ νὰ ἀποδέχονται τὶς διαδηλώσεις. Ἤδη ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Ἀμερικανοῦ ἀντιπροέδρου στὴν Μέση Ἀνατολή, γιὰ προώθηση τοῦ εἰρηνευτικοῦ διαλόγου, ἀναβάλλεται, καθὼς οἱ Παλαιστίνιοι δὲν δέχονται συνάντηση μαζί του, ἐνῶ τὸ σκέπτεται καὶ ὁ Αἰγύπτιος πρόεδρος∙ ἡ ἀπαίτηση τῆς παλαιστινιακῆς ἀρχῆς, γιὰ ἀνάκληση τῆς ἀποφάσεως, δὲν εἶναι εὔκολο νὰ γίνει δεκτὴ ἀπ’ τὴν Οὐάσιγκτον, ἀλλὰ καὶ οἱ διαβεβαιώσεις τοῦ Ρὲξ Τίλλερσον γιὰ ἀναβολὴ τῆς μεταφορᾶς τῆς πρεσβείας δὲν πείθουν. Ταυτοχρόνως οἱ Εὐρωπαῖοι ὑπουργοὶ Ἐξωτερικῶν ἀπάντησαν ἀρνητικὰ στὸν Ἰσραηλινὸ πρωθυπουργό, γιὰ ἀναγνώριση τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τοῦ ζήτησαν τὴν ἀποδοχὴ τῆς προηγουμένης καταστάσεως. Τὸ ἀνομολόγητο ἐπιχείρημά τους εἶναι ἡ πρόσφατη συντριβὴ τοῦ χαλιφάτου χάρις στὴν παρέμβαση τῆς Ρωσίας στὴν Συρία.