Στὴν ἀποφυγὴ τῶν συγκρούσεων μὲ τοὺς ἐξεγερμένους ἐπιδίδεται μανιωδῶς ἡ κυβέρνηση, μὲ τὴν ἀναβολὴ τῶν πλειστηριασμῶν μετὰ τὰ δραματικὰ ἐπεοσόδια πρὸ δεκαπενθημέρου, ἀλλὰ αὐξάνονται οἱ διαδηλώσεις στὴν πρωτεύουσα καὶ οἱ ἀπεργίες∙ οἱ ἐπισκέψεις στὸ ἐξωτερικό, κάθε ἄλλο παρὰ εὐνοοῦν τὸν Ναπολεοντίσκο, ἐνῶ καὶ οἱ προφασιζόμενοι τοὺς διαφωνοῦντες μὲ τὴν κυβερνητικὴ πολιτικὴ ὑπουργοὶ καὶ βουλευτές, ὄχι μόνο δὲν πείθουν τοὺς παλιοὺς φίλους τους, ἀλλὰ τοὺς ἐξαγριώνουν χειρότερα. Οἱ ἐπιδόσεις τοῦ συνεταιράκια, μὲ τὸν προμηθευτὴ ὅπλων στὸ χαλιφάτο, θεωρεῖται ὡς πάρθιον βέλος στὴν ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση διότι κανένας δὲν μπορεῖ νὰ ἐμφανισθεῖ στὸν κόσμο, οὔτε στοὺς διορισμένους ὑπαλλήλους τους∙ οἱ συζητήσεις στοὺς διαδρόμους τῆς Βουλῆς πυκνώνουν καὶ τὰ πηγαδάκια πολλαπλασιάζονται, διότι ὅλοι τους φοβοῦνται τὴν ἑπόμενη μέρα. Γνωρίζουν, ὅπως ἐξομολογοῦνται οἱ λίγοι σοβαροὶ μεταξύ τους, ὅτι ὁ χρόνος τους ἔχει τελειώσει κι ὅσο τὸν παρατείνουν, ἐπιδεινώνουν τὸ πολιτικό τους μαρτύριο.