Ὁ φόβος τῶν διαλυτικῶν τάσεων στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ κόμματος κυριάρχησε στὴν λογικὴ τοῦ Ναπολεοντίσκου, κατὰ τὴν ὁμιλία του στὴν Βουλὴ γιὰ τὸν προϋπολογισμό, μαζὶ μὲ τὴν προσφυγὴ στὴν πόλωση, ὡς ἀπαραίτητο συμπλήρωμα∙ στοὺς διαδρόμους τῆς Βουλῆς πολλοὶ συζητοῦσαν, ὅτι ἡ ψυχρολουσία στὸ ἀναπτυξιακὸ συνέδριο στὴν Ἐλευσίνα, μὲ τὶς μαχητικὲς διαδηλώσεις ἐναντίον του, τὸν ὑποχρέωσε σὲ ἐπιστροφὴ στὴν ἀκραία ἐπιθετικότητα κατὰ τῆς Νέας Δημοκρατίας. Τὰ στοιχεῖα ποὺ παρουσίασε εἶναι ὅλα εἰκονικά, διότι ἀναφέρθηκε στὶς ἐγκρίσεις τῶν ἐπενδύσεων ἀπ’ τὰ εὐρωπαϊκὰ προγράμματα, ἀλλὰ δὲν μνημόνευσε, τὶς δυνατότητες ποὺ εἴχαμε καὶ ἐμειναν ἐντελῶς ἀναξιοποίητες∙ τὰ χειροκροτήματα δὲν ἦταν μαζικά, ἀλλὰ ὁλοφάνερα καθοδηγούμενα, γιὰ ὅσους ἔχουν ζήσει τὴν κοινοβουλευτική μας ζωή. Ἄλλωστε ὁ πρωθυπουργὸς ἀπέφυγε τὶς δεσμεύσεις του γιὰ τὴν ἑπόμενη μέρα καὶ κρύφθηκε πίσω ἀπ’ τὸν Κανονισμὸ τῆς Βουλῆς, γιὰ νὰ ἀποφύγει τὴν ἀπάντηση τῆς ἀντιπολιτεύσεως, ὅπως γινόταν συνήθως προηγουμένως.