Ἡ ἀνάγκη σχηματισμοῦ κυβερνήσεως στὴν Γερμανία ἢ προσφυγῆς σὲ νέες ἐκλογές, καθίσταται ἐπιτακτικὴ πλέον∙ ἡ διαχείριση τῶν τρεχουσῶν ὑποθέσεων γίνεται ἀποτελεσματικά, ὅπως καὶ τῶν εὐρωπαϊκῶν προβλημάτων ἀπ’ τὴν ὑπηρεσιακὴ καὶ τὴν καγκελάριο, ἀλλὰ ἀπουσιάζει ἡ νέα πνοὴ γιὰ τὴν χώρα καὶ τὴν Εὐρωζώνη. Ἡ Γερμανία ἀποτελεῖ τὴν ἀτμομηχανὴ τῆς εὐρωπαϊκῆς οἰκονομίας καὶ τὸ ἐφαλτήριο γιὰ τὴν πολιτικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἑνοποίησή της, αὐτὴ εἶναι κοινὴ πεποίθηση σὲ Γερμανοὺς καὶ Εὐρωπαίους∙ χωρὶς παρότρυνση καὶ πυγμὴ ἀπ’ τὸ Βερολίνο, σὲ συνεργασία μὲ τὸ Παρίσι, ἐλάχιστα πράγματα προχωροῦν στὴν Εὐρωζώνη, ἂν προχωρεῖ κανένα. Ἡ διεθνὴ συγκυρία ἄλλαξε, μὲ ἀπομόνωση τῆς Ἀμερικῆς καὶ τὴν ἀνάδειξη τῆς Ρωσίας ὡς ρυθμιστικοῦ παράγοντος στὴν Μέση Ἀνατολὴ καὶ τῆς Κίνας στὴν Ἀσία, μὲ ἀπουσία τῆς Εὐρώπης. Οἱ Γερμανοὶ περισσότερο ἀντιλαμβάνονται, ὅτι θὰ εἶχαν ἄλλη παρουσία, ἐὰν εἶχαν κυβέρνηση ἰσχυρὴ καὶ ἐκπρόσωπο τῶν ἰδίων καὶ τῶν Εὐρωπαίων.