Ἡ διαφοροποίηση τῆς Πολωνίας, ἀπ’ τὴν εὐρωπαϊκὴ πολιτική, συνεχίσθηκε, μὲ τὴν ὑπογραφὴ ἀπ’ τὸν πρόεδρό της τῶν διαταγμάτων γιὰ τὴν κατάργηση στὴν πράξη τῆς διακρίσεως τῶν ἐξουσιῶν καὶ τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς δικαιοσύνης∙ ἡ κεντροδεξιὰ κυβέρνηση ἀκολουθεῖ τὴν πολιτική της, ἐνῶ ὀγκοῦται ἡ λαϊκὴ ἀγανάκτηση, διότι καὶ ἡ οἰκονομία παραμένει σὲ στασιμότητα, παρὰ τὴν ἀνάπτυξη στὶς ἄλλες εὐρωπαϊκὲς χῶρες. Ἡ καλλιέργεια στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ ἀντιρωσισμοῦ καὶ τοῦ ἀντιγερμανισμοῦ ἀποτελεῖ τὸν κύριο πολιτικὸ μοχλὸ τῆς κυβερνήσεως, μὲ πρόταξη τὸν φιλοαμερικανισμό∙ αὐτὰ ὅμως δὲν πείθουν ἀρκετὰ στὴν κοινὴ γνώμη, ἡ ὁποία παραμένει πιστὴ στὴν εὐρωπαϊκὴ ἑνότητα, ὅταν μάλιστα βλέπει ὅτι οἱ γειτονικές της βαλτικὲς χῶρες ἔχουν ἐπιτύχει θαύματα. Ἡ συνεργασία μὲ Τσεχία καὶ Οὐγγαρία ἀνάγεται στὴν ἱστορία κι ὄχι στὸ σήμερα.