Στὴν γωνία κυριολεκτικὰ βρίσκεται ὁ Ναπολεοντίσκος, καθὼς βλέπει ὅτι ἀναπήδησαν πολλὰ προβλήματα μπροστά του, ἀξιολόγηση, ἑλληνοτουρκικά, Σκοπιανό, ἐξέγερση τοῦ λαοῦ, ἀποδιάλυση τοῦ κόμματος καὶ ἀδυνατεῖ ἀντιμετωπίσαι αὐτά∙ στοὺς πολιτικοὺς κύκλους κυκλοφορεῖ εὐρύτατα ἡ πληροφορία, ὅτι διέπεται ἀπὸ συνεχὲς ἄγχος καὶ νευρικότητα καὶ γι’ αὐτὸ δὲν δέχεται σχεδὸν κανέναν σὲ συνεργασία, μὲ ἐξαίρεση τοὺς ἐλαχίστους τοῦ στενοῦ του περιβάλλοντος. Οἱ ἴδιοι προσθέτουν, ὅτι οἱ ἀτλαντικοὶ κηδεμόνες του εἶναι πλήρως ἐνήμεροι τῆς καταστάσεως καὶ γι’ αὐτὸ πιέζουν γιὰ μειοδοσία σὲ Σκοπιανὸ καὶ ἑλληνοτουρκικά, διότι, «δὲν θὰ βροῦν ἄλλη εὐκαιρία», ὑπογραμμίζουν μὲ νόημα∙ οἱ διαδόσεις γιὰ ἀνασχηματισμὸ εἶναι οἱ γνωστὲς διοχετεύσεις ἀντιπερισπασμοῦ τῶν συριζαϊκῶν κυκλωμάτων. Σοβαρώτερο ἐμπόδιο θεωροῦν τὴν ἀποδιάλυση τοῦ κόμματος, ὁπότε βλέπουν ὅτι ἀπομένουν χωρὶς μηχανισμοὺς γιὰ τὴν περίπτωση ἐκλογῶν∙ στὴν Κουμουνδούρου ἔχουν δοθεῖ ἐντολὲς γιὰ συνεχῆ ἐπαγρύπνηση, ἀλλὰ ἡ ἀπάντηση ἦταν, «δὲν ἐμφανίζεται κανεὶς ἐδῶ». Εἶναι μόνοι τους…