Ἡ δημόσια στάση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κατὰ τοῦ Ναπολεοντίσκου, τὸν ὁποῖο ἔχει ἐμμετικὰ ὑπηρετήσει τὴν τριετία, στὸ θέμα τῆς Μακεδονίας, ἐξηγεῖται ἀπὸ δύο λόγους: πρῶτον, λαμβάνει τὶς πληροφορίες γιὰ τὴν ἀγανάκτηση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ἀπέναντι στὴν κυβέρνηση γιὰ τὰ ἐθνικὰ θέματα, ἀπέναντι στὴν Τουρκία, στὰ Σκόπια καὶ στὴν Ἀλβανία, ποὺ γίνεται ἡ σταγόνα ποὺ ξεχειλίζει τὸ ποτῆρι τῆς οἰκονομικῆς καὶ κοινωνικῆς ἐξαθλιώσεως∙ δεύτερον, ὑφίσταται τὶς ἀφόρητες πιέσεις τῆς ἱεραρχίας καὶ τῶν ἐκκλησιαζομένων, γιὰ τὴν ἀνοχή του πρὸς τὴν ὁλοκληρωτικὴ ἐξουσία τῆς ἀριστεροακροδέξιας κυβέρνησης. Ἡ ἐκκλησία διαθέτει τὰ δικά της ἀλάνθαστα ἀντανακλαστικά, ὅπως τὸ ἔχει ἀποδείξει δύο χιλιάδες χρόνια τώρα∙ κανεὶς προκαθήμενός της δὲν διανοεῖται παρακάμψαι αὐτά. Συμπορεύεται μὲ τὸν ἑλληνικὸ λαὸ στοὺς ἀγῶνες του ἢ ἀποπέμπεται.