Οἱ ἀντιδράσεις στὸ ἐσωτερικὸ τῆς ἀριστεροακροδέξιας κυβέρνησης εἶναι ὀξύτατες καὶ βγῆκαν στὴν ἐπιφάνεια∙ ὅταν κορυφαῖοι ὑπουργοὶ διαψεύδουν τὸν Ναπολεοντίσκο γιὰ τέλος τῆς κρίσεως, ἀπευθύνονται στὰ διαρρεύσαντα κομματικὰ στελέχη, μὲ τὴν ἐλπίδα κάποιου διαλόγου μὲ κάποια ἀπ’ αὐτά, καὶ ἐπαναπροσεγγίσεως στὶς ἀναπότρεπτες ἐκλογές∙ ὅταν ὁ ἀδολέσχης, πρώην ἤδη, ὑφυπουργὸς καὶ διαστροφέας τῆς ἑλληνικῆς γραμματείας λόγῳ ἀγνοίας της, ἔλεγε τὰ χυδαῖα, ἦταν ἐν διατεταγμένῃ ὑπηρεσίᾳ τῶν ἀτλαντικῶν κερδοσκόπων γιὰ ἐξαχρείωση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ∙ ἐξεδιώχθη, διότι δὲν γινόταν ἀλλιῶς, ἐπειδὴ κινδύνευε μὲ πρόωρη κατάρρευση ἡ κυβέρνηση. Ἡ συνοχὴ ὅμως στὸ ἐσωτερικό της ἔχει διαρραγεῖ, ὄχι μόνο μεταξὺ τῶν συνεταίρων, ἀλλὰ καὶ ἐντὸς ἑκάστου ἐξ αὐτῶν, ἐνῶ ἔχει πλήρως ἀποξενωθεῖ κι ἀπ’ τοὺς τελευταίους ὑποστηρικτές της στὸν κόσμο.