Ἡ κυβέρνηση, μὲ τὶς κινήσεις της στὰ ἐθνικὰ θέματα καὶ τὶς προκλήσεις τῶν γειτόνων, δείχνει ὅτι εἶναι ἐγκλωβισμένη, μὲ πρότερες δεσμεύσεις της, τὶς ὁποῖες καὶ ἀξιοποιοῦν οἱ «συνομιλητές» της∙ ὅταν οἱ Τοῦρκοι ὠμὰ καὶ ἀδιάντροπα θέτουν ζήτημα νησιῶν καὶ μειονότητος στὴν Θράκη, οἱ Σκοπιανοὶ δηλώνουν ὅτι συζητοῦν γιὰ τὴν λέξη Μακεδονία στὸ ὄνομα καὶ οἱ Ἀλβανοὶ ὅτι ἔχουν θέσει στὸ τραπέζι ὅλα τὰ θέματα, δηλαδὴ καὶ τὸ Τσάμικο, αὐτὰ σημαίνουν στὴν διπλωματικὴ γλῶσσα, ὅτι τὰ ἔχει ἀποδεχθεῖ τουλάχιστον στὸν διάλογο ὁ Ναπολεοντίσκος καὶ ὁ παλαιοκνίτης ὑπουργός του. Ἀλλά, στὸ ἐσωτερικὸ ἡ κατάσταση εἶναι ἐντελῶς διαφορετική, τὰ τρία τέταρτα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ δὲν ἀποδέχονται παρόμοια λύση στὸ Σκοπιανό, ἐνῶ ἴσης ἢ καὶ μεγαλύτερης πλειοψηφίας εἶναι ἡ ἀντίδραση πρὸς τὶς ἀπαιτήσεις τῶν Τούρκων καὶ τῶν Ἀλβανῶν∙ δὲν εἴμαστε ξέφραγο ἀμπέλι, ὅ,τι κι ἂν ἰσχυρίζονται, τὸ ἀντίθετο, προασπιζόμαστε τὴν Ἑλλάδα…