Στὴν ἀπέλπιδα ἀνάμιξη προβλημάτων, κατόπιν ἀτλαντικῶν ἐντολῶν ἀλλὰ καὶ ψευδαισθήσεως ὅτι θὰ ἀλλάξει τὴν πολιτικὴ δυναμικὴ καὶ θὰ ἀνακόψει τὴν ἀπότομη καθοδικὴ πορεία του πρὸς τὸν πάτο, ἐπιδόθηκε μανιωδῶς ὁ Ναπολεοντίσκος, ἀλλὰ καταρρακώθηκε καὶ πάλιν∙ στὰ ἐθνικὰ θέματα ἡ ἀντίθεση τῆς Νέας Δημοκρατίας στὴν μειοδοσία του βρίσκει ἄμεση ἀνταπόκριση στὸ 70% τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὅπως γιὰ τὸ Σκοπιανό, ἐνῶ ἀκολουθοῦν καὶ τὰ ἄλλα κόμματα, μὲ τὸν συνεταιράκια στὸ μεταίχμιο καὶ ἐκπέμποντα κορῶνες ἀκατάληπτες. Ἡ ψήφιση τοῦ πολυνομοσχεδίου μᾶλλον γίνεται σήμερα, ἀλλὰ τὴν ἑπομένη ἀρχίζουν τὰ χειρότερα προβλήματα∙ ἔχει πετύχει τὸ ἀκατόρθωτο, ὡς ἄκρως ὀλιγόνους, τοῦ νὰ προκαλέσει τὴν ἀνάταση τοῦ πατριωτισμοῦ τῶν Ἑλλήνων, μὲ τὴν πεποίθηση ὅλων ὅτι ἐνδίδει ἀπέναντι στὸν σουλτάνο καὶ στὰ Σκόπια καὶ στὴν Ἀλβανία, μὲ τρόπο ποὺ κανένας ἄλλος πρωθυπουργὸς δὲν τὸ ἔκανε στὴν νεώτερη ἱστορία μας. Στὶς πλατεῖες καὶ στὰ καφενεῖα, ἀλλὰ στὰ σπιτία, τὸ μόνο ποὺ συζητοῦν ὅλοι πλέον εἶναι, τὸ ποῦ θὰ ὁδηγήσει ἡ ὑποτέλειά του ἀπέναντι στοὶς διεκδικητὲς τῶν πατρίων μας ἐδαφῶν καὶ ἀξιῶν∙ ἀναγνωρίζεται πιά, ἀπὸ ὅλο καὶ εὐρύτερα στρώματα, ὅτι ἐκτελεῖ ἐντολές, ἔστω κι ἂν ὁ ἁπλὸς κόσμος δυσκολεύεται στὴν ἐπεξήγηση τῶν κινήσεων τῆς διεθνοῦς διπλωματίας, ἀλλὰ βλέπει τὴν σαφέστατη διαφοροποίηση τῆς Εὐρώπης καὶ τὴν ἀντίθεσή της στὰ κυβερνητικὰ σχέδια.

Γιὰ ἕνα πρᾶγμα ὅμως ἔχει πεισθεῖ ἀπολύτως ὁ ἑλληνικὸς λαός, γιὰ τὴν πλήρη ἐξάρτησή του ἀπ’ τοὺς Ἀμερικανούς, ἔστω κι ἂν ἐλάχιστοι τὸ γράφουν, διότι δὲν ὑπάρχει ἐλεύθερος τύπος ἢ μᾶλλον ἐλεύθεροι στὴν συνείδησή τους δημοριογράφοι, ποὺ εἶναι καὶ τὸ χειρότερο∙ εἶναι κοινὴ ἡ πεποίθηση πλέον ὅτι, ἡ ἀριστερὰ εἶναι στὴν πράξη δουλικὴ ἀπέναντι στὴν Ἀμερικὴ καὶ μάλιστα στὴν χειρότερη μορφὴ τῆς ἱστορίας της, στὸν σημερινὸ ἀλλοπρόσαλλο καὶ ὁλοκληρωτικῆς νοοτροπίας πρόεδρό της. Ὁ κόσμος τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ἔχει ἐξαφανισθεῖ καὶ οὔτε μὲ τὸ φανάρι τοῦ Διογένους δὲν βρίσκεται ὑποστηρικτής του πουθενά∙ τὸ παραμύθι τῆς ἐξόδου ἀπ’ τὰ μνημόνια ἔχει ἐγκαταλειφθεῖ κι ἀπ’ τὸν Ναπολεοντίσκο, ὁπότε δὲν τὸ ἀναπαράγουν καὶ τὰ φερέφωνά του∙ ἡ ἀνάπτυξη τοῦ 2017 μᾶλλον περιορίζεται γύρω στὴν μισὴ μονάδα, ἐνῶ κι ὁ ἴδιος δὲν κομπάζεται γιὰ «ἀνάπτυξη μὲ τὸ δύο μπροστά», ἐνῶ οἱ διαδηλώσεις κλιμακώνονται, ὅπως ἀναμένεται καὶ σήμερα κατὰ τὴν ψήφιση τοῦ νομοσχεδίου. Τὰ ἐσωτερικὰ μὲ τὸν συνεταιράκια περιπλέκονται χειρότερα, ἐνῶ καὶ ὁ ἐφιάλτης τοῦ Ἑλληνισμοῦ ὑφυπουργὸς παιδείας συνεχίζει τὶς κομπορρημοσύνες του γιὰ ἐκχυδαϊσμὸ τῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ ἀποτυγχάνει παταγωδῶς∙ φαίνεται ὅμως ὅτι αὐτὸ δὲν τὸν ἐνδιαφέρει, διότι οὐδέποτε εἶχε τὸν σεβασμὸ τῆς κοινῆς γνώμης παρὰ τὴν ἀδολεσχία του.

Ἡ ἀντοχὴ τοῦ κόσμου στὴν κοινωνικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἐξαθλίωσή του ἔχει ἐξαντληθεῖ ἀπὸ καιρὸ καὶ ἀρκεῖ ἕνα τυχαῖο γεγονός, γιὰ τὴν ἔκρηξη∙ ἔτσι συμβαίνει πάντοτε στὴν ἱστορία μὲ τὰ ὁλοκληρωτικῆς νοοτροπίας καθεστῶτα. Ἡ σημερινὴ κυβέρνηση δὲν ἠδυνήθη ἐπιβάλλειν τὸν ὁλοκληρωτισμό της, μᾶλλον ἐπειδὴ καὶ γι’ αὐτὸ εἶναι ἀνίκανοι καὶ δὲν δύναται ἀντιγράψαι τὸν ψυχοπαπποῦ του ὁ Ναπολεοντίσκος, ἀλλὰ δεσμεύει καὶ ἡ ἔνταξή μας στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση καὶ στὴν Εὐρωζώνη περισσότερο, ὅπως καὶ ἡ ἀποδυνάμωση τῆς Ἀμερικῆς διεθνῶς∙ ἔχουν παίξει σὲ λάθος Κύριο ἢ μᾶλλον καλύτερα, ἐμφανίσθηκαν στὴν πολιτική μας σκηνὴ μὲ τὸ βλέμμα τους καὶ τὴν ψυχή τους στὸ παρελθόν. Ἔτσι ἐξηγεῖται ἡ προθυμία τοῦ ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν, πιστοῦ τῆς Στάζι ὁ ὁποῖος πέρασε στὴν ΣΙΑ, στὴν ἐκποίηση τῶν ἐθνικῶν μας δικαίων∙ δὲν τὸν ἐνδιαφέρει, ἄλλωστε, διότι ὡς διεθνιστὴς εἶναι πιστὸς στοὺς Κυρίους του, ἄλλο ἂν οἱ παρωπίδες του δὲν τοῦ ἐπιτρέπουν κατοπτεῦσαι στὴν σημερινὴ διεθνῆ πραγματικότητα. Οἱ Εὐρωπαῖοι εἶναι πλήρως ἐνήμεροι τῆς καταστάσεως καὶ οἱ δηλώσεις πολλῶν ἡγετῶν τους, γιὰ τὴν ἀπόλυτη ὑπακοὴ τοῦ πρωθυπουργοῦ ἀποβλέπουν στὴν ἀπαξίωσή του στοὺς ὀπαδούς του, ἔστω κι ἂν δὲν τὸ κατάλαβαν στὸ Μέγαρο Μαξίμου, ἀφοῦ «κουκιὰ τρῶν, κουκιὰ ὁμολογοῦν»∙ ἡ ἀδικαιολόγητη παράδοση στὴν τρόικα, ταυτίζεται στὴν κοινὴ γνώμη μὲ τὴν φοροκαταιγίδα καὶ τὴν πεῖνα τῶν χαμηλοτέρων στρωμάτων.

Τὸ γεγονὸς εἶναι ἕνα, οἱ Εὐρωπαῖοι ἔχουν ἀποφασίσει τὴν προάσπιση τῶν ἐθνικῶν μας συνόρων, διότι τὰ θεωροῦν ὄχι μόνο εὐρωπαϊκά, ἀλλὰ καὶ πρώτη ἀπόδειξη τῆς αὐτοδυνάμου διεθνοῦς παρουσίας τους∙ ἡ κυβέρνηση δὲν ἔχει ὑποψιαστεῖ κἂν τὴν διάσταση αὐτή, διότι ὄχι μόνο δὲν πιστεύει στὴν αὐτόνομη εὐρωπαϊκὴ πολιτική, ὡς τυφλοῦ ὑποδούλου τῆς ἀμερικανικῆς, ἀλλὰ καὶ δὲν διαθέτει τὶς εὐαίσθητες κεραῖες γιὰ τὴν καταγραφὴ τοῦ φαινομένου. Δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ γεγονός, ὅτι ὑπογράψαμε τὴν συμφωνία γιὰ τὴν σύσταση εὐρωπαϊκοῦ στρατοῦ, ἐπειδὴ δὲν μπορούσαμε νὰ κάνουμε ἀλλιῶς, ἀλλὰ εἴμαστε ὁ μόνος ἑταῖρος ποὺ δὲν ἔχει ὑποβάλει δικές του προτάσεις, σὰν νὰ μὴν ἐνδιαφέρεται δηλαδή, κι εἶναι ἀλήθεια αὐτό, ὅπως καὶ ὅτι τὸ ἔχουν καταγράψει οἱ Εὐρωπαῖοι∙ ἡ ἀπομόνωση τοῦ Ναπολεοντίσκου εἶναι πλήρης, καθὼς ἔχει νὰ συναντηθεῖ μὲ Εὐρωπαῖο ἡγέτη ἕναν χρόνο σχεδόν, τὸν ἀποφεύγουν σὰν μαῦρο πρόβατο. Ἀντιθέτως ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ἔχει συνεχῆ διάλογο μαζί τους, ὅπως φαίνεται ἀπ’ συναντήσεις του στὶς διεθνεῖς διασκέψεις∙ μάλιστα ἡ δήλωση τοῦ Κώστα Καραμανλῆ, ὅτι, «δὲν ὑπάρχει μακεδονικὸ ἔθνος, παρὰ μόνο μακεδονικὴ φυλὴ στὸ ἑλληνικὸ ἔθνος», ἔχει καταγραφεῖ στοὺς διπλωματικοὺς κύκλους, διότι θέτει τὴν πραγματικὴ διάσταση τοῦ προβλήματος. Πρὸ εἰκοσιπενταετίας δὲν ὑπῆρχε ἑνιαία εὐρωπαϊκὴ ἐξωτερικὴ καὶ ἀμυντικὴ πολιτική, παρὰ ἡ ἀτλαντική, ἡ ὁποία καὶ δέσμευε τὴν συμμαχία.

Ἡ πλήρης ρήξη τῆς κυβερνήσεως μὲ τὴν ἀντιπολίτευση, μὲ ἀφορμὴ τὸ Σκοπιανό, ἦταν προσχεδιασμένη ἀπ’ τοὺς ἀτλαντικοὺς κερδοσκόπους∙ ἀκρογωνιαῖος λίθος της ἦταν ἡ πίστη ὅτι ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ἀκολουθεῖ τὴν πολιτικὴ τοῦ πατέρα του καὶ τῆς ἀδελφῆς του. Ἀλλά, ἡ πλήρης διαφοροποίησή του ὑποχρέωσε καὶ τὰ μικρότερα κόμματα τῆς ἀντιπολιτεύσεως ἀκολουθῆσαι ἀσμένως∙ ἔτσι, ἀντὶ νὰ βρεθεῖ ἀπομονωμένη ἡ Νέα Δημοκρατία, βρίσκεται στὴν γωνία ὁ ΣΥΡΙΖΑ, μαζὶ μὲ τὴν πλήρη ἀποτυχία της στὴν οἰκονομικὴ πολιτικὴ καὶ τὴν συνακόλουθη κοινωνικὴ ἐξαθλίωση. Ἡ ἀνατροπὴ τῆς καθοδικῆς πορείας ἔχει ἀποκλεισθεῖ πιὰ ἀπ’ ὅλους καὶ ἡ κατάληξη στὰ ἱστορικά του ποσοστὰ ἢ καὶ χαμηλότερα δὲν ἀποκλείεται∙ τὸ κρίσιμο στοιχεῖο εἶναι ἡ ἀφορμὴ τῶν πολιτικῶν ἐξελίξεων καὶ τῆς προσφυγῆς στὶς κάλπες κι ὄχι ἡ σημερινὴ συγκυρία. Ὁ Ναπολεοντίσκος ἔχει χάσει τὴν δυνατότητα αἰφνιδιασμοῦ, ὅπως ἔλεγε ὁ ψυχοπαπποῦς του, κι εἶναι ἕρμαιο τῶν τυχαίων γεγονότων∙ μᾶλλον οὔτε ἐκλογὲς μπορεῖ νὰ προκηρύξει, ὄχι διότι ἐμποδίζεται ἀπ’ τὸ Σύνταγμα, αὐτὸ τὸ δικαίωμα τὸ ἔχει, ἀλλὰ γιὰ προσωπικοὺς λόγους, διότι εἶναι λίγος καὶ δειλός. «Θέλει ἀρετὴν καὶ τόλμην ἡ ἐλευθερία», λέει ὁ Ἀνδρέας Κάλβος∙ κι αὐτὸς δὲν διαθέτει οὔτε ἀρετή, μέσα στὰ σκάνδαλα εἶναι βουτηγμένος, οὔτε τόλμη, ἑπομένως οὔτε εὐαίσθητες κεραῖες. Ὡς χαμένος θὰ τελειώσει, δακρύβρεκτος στὴν ἀναπότρεπτη λογοδοσία στὴν συνέχεια.