Σὲ παράκαμψη τοῦ Σκοπιανοῦ ὑποχρεώνεται ὁ Ναπολεοντίσκος, μετὰ τὴν ἀδιαλλαξία τοῦ ὁμολόγου του, ἂν μπορέσει, λόγῳ τοῦ παλλαϊκοῦ ξεσηκωμοῦ μας∙ τὸ πρόβλημα ἔχει δύο ὄψεις: ἡ πρώτη, συνίσταται στὶς δεσμεύσεις του ἀπέναντι στοὺς ἀτλαντικοὺς κηδεμόνες του οἱ ὁποῖοι γνωρίζουν ἄριστα, ὅτι, ἂν δὲν δοθεῖ τώρα λύση εὐνοϊκὴ γι’ αὐτούς, τότε ἡ ἐπιρροή τους στὰ Βαλκάνια ἐξανεμίζεται∙ ἡ δεύτερη, ἀφορᾶ τὴν μειοδοσία καὶ στὰ ὑπόλοιπα ἐθνικὰ θέματα, Αἰγαῖο καὶ Τσάμηδες, διότι ἀφορᾶ τὴν αὐτόνομη διεθνῆ παρουσία τῆς Εὐρωζώνης. Τὰ ἑλληνικὰ σύνορα εἶναι καὶ εὐρωπαϊκὰ καὶ οἱ ἀτλαντικοὶ ἰθύνοντες ἐπιδιώκουν τὴν ὑπονόμευσή τους στὴν περιοχή μας, τὴν τόσο εὐαίσθητη∙ σὲ αὐτὸ ἀποβλέπει ἡ γνωστὴ ἔκθεση τῆς Βουλῆς τῶν Λόρδων, γιὰ ἔνταξη στὸ ΝΑΤΟ, μὲ τὸ σημερινὸ ὄνομα.