Τὸ παρακράτος δρᾶ πλέον ἀνεξέλεγκτο στὴν πρωτεύουσα καὶ στὴν ἐπαρχία∙ οἱ δολοφονίες καθημερινές, σὲ πολυσύχναστους δρόμους, οἱ ἐπιθέσεις μὲ βόμβες ἐπίσης, ὅπως καὶ ἐκεῖνες τῶν ἀριστερῶν καὶ τῶν ἀκροδεξιῶν∙ ἡ κυβέρνηση ἀποδεικνύεται ὅτι δὲν προστατεύει μόνο τοὺς ἐξ ἀριστερῶν παρακρατικούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐκ δεξιῶν. Οἱ Ρουβίκωνες καὶ ἄλλοι ἀπολαμβάνουν τὸ ἀκαταδίωκτο, ὅπως στὶς ἐπιθέσεις κατὰ τῶν οἰκιῶν τοῦ Μίκη Θεοδωράκη καὶ τοῦ Λουκᾶ Παπαδήμου, ἐνῶ οἱ μελανοχίτωνες ἐπιτέθηκαν στὸν Πειραιᾶ καὶ τραυμάτισαν τοὺς φίλους τοῦ Παύλου Φύσσα, μὲ τὴν Ἀστυνομία πάλιν ἀποῦσα∙ δὲν γίνονται τυχαῖα αὐτά, τὰ συγκοινωνοῦντα δοχεῖα ἐπικοινωνοῦν τέλεια. Ἄλλωστε ἡ δίκη τοῦ δολοφόνου τοῦ Φύσσα παρατείνεται ἐπὶ τριετία, γιὰ λόγους προπαγάνδας τῆς κυβερνήσεως.