Τὸ ἠθικὸ πλεονέκτημα τῆς ἀριστερᾶς ἔμεινε μετέωρο, ἀπ’ τὴν συζήτηση στὴν Βουλὴ γιὰ τὴν ἀνάμιξη τῶν τριῶν ὑπουργῶν στὴν ὑπόθεση Novartis, καθὼς ὁ Ναπολεοντίσκος καὶ οἱ ὑπουργοί του ἦταν ἄκρως ἀπολογητικοί, ἀλλὰ καὶ καθόλου πειστικοί, ἐπιχειρώντας ἀνεπιτυχῶς τὴν ἀντιστροφὴ τοῦ πολιτικοῦ κλίματος∙ μάλιστα ἄφησε στὴν ἁρμοδιότητα τῆς ΠροανακριτικῆςἘπιτροπῆς τὴν εὐθύνη, γιὰ κατάθεση τῶν τριῶν κουκουλοφόρων, ὁπότε ὁμολόγησε ὅτι σκοπεύει στὴν ἀναπομπὴ τῆς ὑποθέσεως στὴν δικαιοσύνη μὲ συνοπτικὲς μάλιστα διαδικασίες. Ταυτοχρόνως ὑποσχέθηκε καὶ ἄλλα σκάνδαλα, δηλαδὴ τὴν πόλωση τῆς πολιτικῆς ζωῆς, χωρὶς οὐδεμία ἀναστολή, ἀλλὰ καὶ κάλυψη τοὺς μαζικοὺς διορισμοὺς ἡμετέρων, κατὰ παράβαση τοῦ Συντάγματος∙ ἡ κούραση καὶ ἀσάφεια τοῦ λόγου του ἦταν τὸ δεύτερο χαρακτηριστικό, καθὼς σὲ ἐλάχιστες περιπτώσεις ἐπέτυχε τὴν ἐπιδοκιμασία τῶν βουλευτῶν του. Ἡ αἴσθηση τῆς μεταβατικότητος ἦταν διάχυτη στὴν Ὁλομέλεια καὶ περισσότερο στοὺς διαδρόμους τοῦ Κοινοβουλίου∙ οἱ βουλευτές του ἦταν περίλυποι ἢ ἐμφανέστατα σκεπτικοί.