Ἡ κοροϊδία τοῦ Ναπολεοντίσκου μὲ τοὺς παρακρατικούς -διότι αὐτὸς δίδει τυπικὰ τουλάχιστον τὶς ἐντολές, ἔστω κι ἂν στὴν πράξη εἶναι ἐλεγχόμενος τῶν ἀτλαντικῶν κερδοσκόπων οἱ ὁποῖοι ἀποδεδειγμένα θέτουν σὲ πρώτη μοῖρα τοὺς κουκουλοφόρους-, εἶναι ἐμφανέστατη∙ ἐξαγγέλλει ὁ ἄκαπνος στρατηγὸς διαταγὲς γιὰ ἐκκένωση τῶν καταχομένων ἀπ’ τοὺς ἄπλυτους κτιρίων, ἀλλὰ τὴν ἑπομένη οἱ ἴδιοι ἐπανέρχονται τροπαιοφόροι καὶ συνεχίζουν τὴν διαβίωσή τους στὰ σπίτια τῶν κακόμοιρων ἰδιοκτητῶν. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ἕνα: αὐτὰ γίνονται γιὰ λόγους προπαγάνδας, διότι ἡ δουλικότατη διαπλοκὴ μεταδίδει πομπωδῶς τὶς ἐπιχειρήσεις ἐκκενώσεως, ἀλλὰ λέξη δὲν ἀναφέρει γιὰ τὴν ἐπάνοδο τῶν παρακρατικῶν∙ παραμένει δέσμιος τῆς γκαιμπελικῆς λογικῆς, «λέγε, λέγε πάντα κάτι μένει στὸ τέλος», εἶναι γνωστὰ αὐτά…