Ἡ σκληρότατη ἐπίθεση τοῦ Τούρκου προέδρου κατὰ τῆς Εὐρώπης ἀποδεικνύει τὴν ἔντονη ἀνησυχία του γιὰ τὶς παρεμβάσεις της στὴν πολιτική του∙ ἡ Ἄγκυρα ἔχει πλουσίαν πεῖραν τῶν διαβημάτων τῶν Βρυξελλῶν καὶ Βερολίνου, Παρισίων, γιὰ τὶς προκλήσεις της στὸ Αἰγαῖο καὶ στὴν κυπριακὴ ΑΟΖ, ἐνῶ γνωρίζει, ὅτι ἡ ὁρκωμοσία τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ ὡς καγκελαρίου σημαίνει τὴν ἐνεργὸ ἀνάμιξή της στὰ πλαίσια τῆς αὐτονόμου διεθνοῦς παρουσίας τῆς Εὐρώπης καὶ ἀποτελεσματικῆς προστασίας τῶν συνόρων της. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος τῆς συγκρίσεως τῆς βοηθείας πρὸς τὴν Ἑλλάδα καὶ ἐκείνης πρὸς τὴν χώρα του∙ ξεχνάει, ὅτι ἡ χώρα μας εἶναι πλῆρες μέλος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως ἀπὸ τεσσαρακτοναετίας καὶ τῆς Εὐρωζώνης ἀπ’ τὴν ἀρχή, ἐνῶ καὶ ὡς συνδεδεμένο μέλος τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς πρὸ ἑξηκονταετίας περίπου ἔγινε ἡ Τουρκία, ἐπειδὴ εἶχε προηγηθεῖ ἡ Ἑλλάδα. Τέλος, δὲν ἐφαρμόζει στὸ ἐσωτερικὸ καμμία ἀρχὴ τοῦ κράτους δικαίου.