Ὁ ἐφιάλτης νέων περικοπῶν σὲ μισθούς, συντάξεις καὶ ἀφορολόγητο πλανᾶται ἀπειλητικὰ πάνω ἀπ’ τὸ Μέγαρο Μαξίμου καὶ ἀπορρυθμίζει τὶς κινήσεις του∙ οἱ ἀπαιτήσεις τοῦ ΔΝΤ καὶ ἡ ἀποδοχή τους ἀπ’ τοὺς Εὐρωπαίους ἑταίρους προκάλεσαν σύγκρυο στὸν Ναπολεοντίσκο καὶ στοὺς ὑπουργούς του, ἐνῶ ἡ ἐντεινόμενη βίαιη εἴσπραξη τῶν ὑποχρεώσων καὶ τραπεζικῶν χρεῶν τῶν πολιτῶν, προκαλεῖ τὴν πλήρη ἀπονέκρωση τῆς ρευστότητος τῆς ἀγορᾶς, καθὼς ὅσοι ἔχουν ἐλάχιστες ἀκόμη καταθέσεις καὶ τὶς ἔχουν διασώσει μέχρι τώρα, τὶς ἀποσύρουν ἐσπευσμένα, γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν ἐπειγουσῶν οἰκογενειακῶν καὶ ἐπιχειρησιακῶν ἀναγκῶν τους. Κάτω ἀπ’ αὐτὲς τὶς συνθῆκες εἶναι ἀδύνατη, ἂν ὄχι ἀδιανόητη, ἡ ἀνάκαμψη τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας καὶ πολλοὶ διερωτῶνται, ἂν δὲν πρόκειται γιὰ σχέδιο πλήρους διαλύσεώς της, συμπλρωματικοῦ ἐκείνου τοῦ πρώτου ἑξαμήνου 2015∙ δύσκολα πολὺ βρίσκουν ἐξήγηση παρόμοιες κινήσεις, διότι δὲν διέπονται ἀπὸ καμμία οἰκονομικὴ λογική, παρὰ μόνο ἀπὸ ἐκεῖνες βαρβαρικῶν ἐπιδρομῶν.