Τὴν πολιτική του ἐξαφάνιση ἀναγνωρίζει τελικὰ ὁ Ναπολεοντίσκος, ὅπως καταγράφεται ἀπ’ τὶς πέτρες ποὺ τὸν παίρνουν ὅπου κι ἂν ἐμφανίζεται κοντὰ σὲ κόσμο, ἀλλὰ καὶ τὶς ὁμιλίες του μόνο ἐνώπιον ἀστυνομικῶν∙ ἡ κατάσταση παροξυσμοῦ στὸ Μέγαρο Μαξίμου ἔχει φθάσει στὸ ἀπροχώρητο, καθὼς διαπιστώνουν ὅτι ὅλες οἱ πρωτοβουλίες τους καταλήγουν σὲ πανωλεθρία, παρὰ τὶς ἔρευνές τους στὰ κρατικὰ ἀρχεῖα, γιὰ τὶς ἁμαρτίες τῆς δεξιᾶς. Ἡ κίνηση γιὰ ὁμιλία του σὲ συνέδριο ἀριστερῶν στὴν Ἀθήνα προχθὲς μετετράπη σὲ σαρκασμὸ τῶν πάντων, διότι κάποιοι μὲ ὁριακὴ συμμετοχὴ στὴν πολιτικὴ ζωὴ τῶν χωρῶν τους ἦρθαν κι εἶπαν τὰ δικά τους, ἀλλὰ χωρὶς οὐσιαστικὸ ἀκροατήριο, ἐνῶ καὶ ἡ δουλικότατη διαπλοκὴ ἀπέφυγε τὴν προβολὴ τῶν λεχθέντων∙ ἡ ἐμφάνιση τοῦ ἀντιπροέδρου του στὸ συνέδριο τῆς Κινήσεως ἀκούσθηκε μὲ χασμουρητά, ἐνῶ ἡ πρόταση τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, γιὰ μετεκλογικὴ συνεργασία ὅλων τῶν εὐρωπαϊκῆς κατευθύνσεως δυνάμεων, ἔγινε δεκτὴ μὲ ὁλόθερμα χειροκροτήματα. Οἱ κυβερνητικοὶ σχεδιασμοὶ ἀποβαίνουν ὅλοι ἐναντίον τῶν ἐμπνευστῶν τους, ἕναν χρόνο τώρα καὶ περισσότερο τὸ τελευταῖο ἑξάμηνο, ἐνῶ καὶ οἱ χαλκευμένες δημοσκοπήσεις δείχνουν τὴν μαζικὴ φυγὴ καὶ τῶν ὀλίγων ὀπαδῶν τους προηγουμένως∙ ἡ ἀνάγκη γιὰ χάραξη σαφοῦς σχεδίου ἐξόδου ἀπ’ τὴν κρίση καὶ προσφυγῆς στὶς κάλπες εἶναι ἡ μόνιμη συμβουλὴ τῶν σοβαρῶν δημοσκόπων.

Ὅλες οἱ προτάσεις ὅμως προσκρούουν σὲ ἕνα ἀνυπέρβλητο ἐμπόδιο, στὴν ἔμφυτη καὶ διάχυτη στὸ μυαλό του δειλία τοῦ Ναπολεοντίσκου, φοβᾶται πλέον καὶ τὸν ἴσκιο του∙ οἱ μαζικὲς διαδηλώσεις ἐναντίον του, στὴν Ἐλευσίνα, στὴν Τρίπολη, στὸν Ἐλαιῶνα, ἔχουν χαραχθεῖ ἀνεξίτηλα μέσα του, ἀναφέρουν ὅσοι γνωρίζουν τὰ τεκταινόμενα στὸν κλειστό του κύκλο -ἄλλωστε στὴν Ἑλλάδα, ἐπειδὴ ὅλοι μιλᾶμε, δὲν ὑπάρχει μυστικό, «οὐδὲν κρυπτὸν ὑπὸ τὸν ἥλιον»- καὶ ὅτι τώρα τρέμει μπροστὰ στὴν ὅποια δημόσια ἐμφάνισή του. Τὰ διάφορα σχέδια ἀποπροσανατολισμοῦ, ὅπως παρουσιάσθηκαν ἀπ’ τὰ ὑπόγεια τοῦ Μαξίμου καὶ ἐφαρμόσθηκαν, εἶχαν ὅλα τους τραγικὴ ἀποτυχία, ὁπότε οἱ ἄλλοι, οἱ ἀντίπαλοί τους στὴν καμαρίλα, τὰ χρησιμοποίησαν ὡς ἐπιχειρήματα καὶ ἐπιζητοῦν τὴν εὔνοια τοῦ προέδρου, ἔστω καὶ προσωρινή∙ ὅσα συμβαίνουν ἐκεῖ στὴν πραγματικότητα θυμίζουν τὶς χειρότερες ἐποχὲς τῆς βασιλικῆς ἐξουσίας. Στοὺς διαδρόμους καὶ στὰ σκοτεινὰ κινοῦνται ὅλοι τους σχεδόν, καταστρώνουν σχέδια καὶ τὰ παρουσιάζουν ὡς σοφίες, ὅπως τὸ σκάνδαλο Novartis, οἱ φορολογικοὶ παράδεισοι τῆς Μαρέβας, τὸ Σκοπιανὸ καὶ τὰ ἑλληνοτουρκικὰ σὲ ἐπίπεδο χειρισμῶν, διότι στὸ βάθος γιὰ τὰ δύο τελευταῖα ὑπάρχει, μὲ ἁπτὲς ἀποδείξεις, ἡ ἐθνικὴ προδοσία. Δὲν ὁδηγηθήκαμε τυχαῖα στὴν ἀπομάκρυνσή μας ἀπ’ τὴν περιοχὴ τῶν Ὑμίων, οὔτε ἔμειναν ἀκάλυπτοι οἱ δύο στρατιωτικοὶ στὸν Ἔβρο ἐξ αἰτίας τοπικῶν διοικήσεων τῶν μονάδων τους.

Στὴν οἰκονομία ἡ κατάσταση χειροτερεύει συνεχῶς καὶ μόνο οἱ παραγγελίες τῶν τουριστικῶν περιοχῶν ἔχουν ἀκόμη ζωντάνια, διότι φοβοῦνται κι αὐτοὶ τὸ δυστύχημα μὲ τὴν Τουρκία∙ κάποια στιγμὴ μπορεῖ ὁ σουλτάνος νὰ ἀποφασίσει θερμὸ ἐπεισόδιο στὸ Αἰγαῖο, ἐπειδὴ ἀποτυγχάνουν οἱ σχεδιασμοί του στὴν Συρία καὶ στὴν κυπριακὴ ΑΟΖ, ἐνῶ γνωρίζει ὅτι ἔχει τοῦ «χεριοῦ» του τὸν Ναπολεοντίσκο. Τὸν κορόιδεψε αὐτὸς στοὺς ὀκτὼ ἀξιωματικούς -ἂν καὶ πιστεύουν στὴν Ἄγκυρα ὅτι δὲν εἶπε ψέμματα, παρὰ δὲν μπόρεσε νὰ ἐκπληρώσει τὶς ὑποσχέσεις του, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν μετράει στοὺς Τούρκους καθόλου, ἐνῶ καὶ ὁ Ταχὶπ Ἐρντογὰν γνωρίζει μὲ ποιὸν ἔχει νὰ κάνει, ἀλλὰ τὸ ἐκμεταλλεύεται-, κι αὐτὸς ἀπάντησε μὲ τὴν σύλληψη τῶν δύο στρατιωτικῶν μας, πέραν τῶν ἐθίμων στὰ σύνορα ἐπὶ δεκαετίες τώρα∙ αὐτὰ δὲν εἶναι ἁπλὰ λάθη, ἀλλὰ ἐγκλήματα ἐσχάτης προδοσίας, ὅταν δὲν λαμβάνει ἡ κυβέρνηση τὰ προβλεπόμενα ἀπ’ τοὺς αὐστηρότατους στρατιωτικοὺς κανονισμοὺς μέτρα∙ εἶναι ὅμως κάτι χειρότερο, ἂν διαπιστωθεῖ, ὅτι ὑπῆρξαν εἰσηγήσεις τῶν ἁρμοδίων ὀργάνων, ὅπως συμβαίνει καὶ μὲ τὸ ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν στὸ Σκοπιανό, στὰ ἑλληνοτουρκικὰ καὶ στὰ ἀλβανικά, ἀλλὰ ἡ πολιτικὴ ἡγεσία τὶς ἀγνόησε προκλητικά. Δὲν παραμένουν μυστικὰ αὐτά, ἔρχονται στὸ φῶς καὶ ἐρευνῶνται διεξοδικότατα ἀπ’ τὴν ἑπόμενη κυβέρνηση∙ ἡ προδοσία εἶναι ἀδιαμφισβήτητη, λένε ὅσοι γνωρίζουν ἔστω καὶ ἐλάχιστα ἀπὸ ὅσα συμβαίνουν.

Ὁ ἁπλὸς κόσμος, καὶ περισσότερο ὅσοι ψήφισαν τὸν ΣΥΡΙΖΑ στὶς γνωστὲς ὡς ἀριστερὲς συνοικίες, ἐκφράζει πλέον τὴν πικρία του, τὴν ὀργή του καὶ κυρίως ἀγανάκτησή του μὲ ὅσα ὑφίσταται∙ στὶς πλατεῖες, στὰ καφενεῖα καὶ στοὺς στενοὺς δρόμους τους δὲν ἀκοῦς ἄλλο πρᾶγμα ἀπὸ κατάρες τῶν γυναικῶν κατὰ τῆς κυβερνήσεως καὶ ἐκρήξεις θυμοῦ τῶν ἀνδρῶν στὶς μικρὲς συντροφιές τους. Οἱ μεγαλύτεροι δὲν θυμοῦνται ἀντίστοιχες ἄγριες φωνὲς στὴν ζωή τους, εἶναι κάτι τὸ νέο στὴν πολιτική μας ζωὴ καὶ συμπληρώνεται μὲ τὴν κοινωνικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἐξαθλίωση∙ «δὲν ὑποφέρονται ἄλλο», λέει ἡ μία γυναῖκα στὴν ἄλλη καὶ κουνάει τὴν σκούπα της, «τοὺς ψηφίσαμε νὰ κάνουν ἕνα ἀπ’ τὰ εἴκοσι ποὺ ὑποσχέθηκαν», ἀπαντάει ἄλλος, «κι ἔκαναν σαράντα χειρότερα», συμπληρώνει τρίτος. Ὅσο μάλιστα κυκλοφοροῦν στὴν ἀγορὰ οἱ πληροφορίες ὅτι γίνονται καὶ κατασχέσεις λογαριασμῶν, ὄχι μόνο ἀπ’ τὴν Ἐφορία καὶ τὰ Ταμεῖα, ἀλλὰ κι ἀπ’ τὶς τράπεζες κι ἀπὸ ἄσχετους λογαριασμούς, τόσο ἡ ἔκρηξη γίνεται χειρότερη∙ «οὔτε στὴν κατοχὴ δὲν ἔμπαιναν στοὺς λογαριασμοὺς τῶν τραπεζῶν», σχολιάζει ὁ πιὸ ἡλικιωμένος, διότι ζοῦν κάποιοι ἀκόμη. Οἱ παρατηρήσεις αὐτὲς ὁδηγοῦν σὲ οὐσιαστικὰ συμπεράσματα γιὰ τὴν πολιτική μας ζωή∙ ὁ Ναπολεοντίσκος καὶ οἱ ὑπουργοί του βρίσκονται στὸ κατώτατο ἐπίπεδο τῆς ἐκτιμήσεως τοῦ κόσμου, δὲν ὑπῆρξε χειρότερη κυβέρνηση στὴν νεώτερη ἱστορία μας.

Οἱ μεγάλοι κίνδυνοι πλέον ἑστιάζονται στὰ ἐθνικά μας θέματα∙ ἡ κοινὴ γνώμη τὸ ἔχει χωνέψει γιὰ καλά, ὅτι δὲν διστάζουν αὐτοὶ πρὸ τῆς προδοσίας, ἢ μᾶλλον εἶναι προετοιμασμένοι γιὰ αὐτήν∙ τὸ συζητοῦν σὲ κάθε γωνία τῆς πρωτευούσης καὶ τῆς Ἑλλάδος, μὲ τὴν ἐξαίρεση τῆς Φραγκίας, ἀλλὰ σὲ αὐτὴν δὲν ὁμιλοῦν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, οὔτε μένουν ἀρκετοὶ Ἕλληνες ἢ ἴσως καὶ καθόλου. Ἡ πλήρης ἀπομόνωση τοῦ Ναπολεοντίσκου, ἀπ’ τοὺς ἄλλους πολιτικοὺς ἀρχηγοὺς στὸ ἐσωτερικό, ἀνταγωνίζεται ἐκείνη στὸ ἐξωτερικό∙ οἱ ἀποστάσεις του ἀπ’ τὴν διαδικασία τῆς εὐρωπαϊκῆς ἑνοποιήσεως δὲν εἶναι μόνο σαφέστατες, ἀλλὰ καὶ προκαλοῦν σοβαρὲς ἐνοχλήσεις στοὺς Εὐρωπαίους. Στὴν προχθεσινὴ συνάντησή τους στὸ Παρίσι, Ἀγκέλα Μέρκελ καὶ Ἐμμανουὲλ Μακρόν, ἔθεσαν σὲ ἐπανεκκίνηση τὴν διαδικασία πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς ἑνοποιήσεως τῆς Εὐρωζώνης, μὲ ἄμεσο τρόπο στὴν προστασία τῶν εὐρωπαϊκῶν συνόρων, στὰ πλαίσια τῆς αὐτονόμου διεθνοῦς παρουσίας της∙ ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνηση δὲν τὸ σχολίασε καθόλου, σὰν νὰ μὴν ἔγινε, ἐνῶ ὅταν προβάλλουν οἱ μεγάλοι Εὐρωπαῖοι ἡγέτες τὸ θέμα τῶν συνόρων ἐννοοῦν ἐκεῖνα τοῦ Ἑλληνισμοῦ, διότι μόνο στὸν ῎Εβρο, στὸ Αἰγαῖο καὶ στὴν Κύπρο ἀπειλοῦνται. Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι ἡ Εὐρωζώνη, διότι γι’ αὐτὴν πρόκειται, δείχνει ἔντονο ἐνδιαφέρον γιὰ σύνορά μας κι ἐμεῖς σφυρίζουμε ἀδιάφορα∙ γνωρίζουν πλέον ὅλοι ὅτι δὲν γίνονται τυχαῖα αὐτά, ἐμφανέστατα ἄλλες σκοπιμότητες ὑπηρετοῦν…