Τὴν ἀριστερόστροφη πολιτική της στὴν οἰκονομία ἐφαρμόζει ἐπισήμως ἡ κυβέρνηση, μὲ τὴν ἀπονέκρωση ἀπὸ ρευτότητα τῆς ἀγορᾶς καὶ τὸ αὐθαίρετο ἄνοιγμα τραπεζικῶν λογαριασμῶν ἐπισήμως, γιὰ νὰ ἔχει ἐπαρκῆ πλεονάσματα τὴν ὥρα τῶν ἐκλογῶν∙ οἱ ἔμπειροι οἰκονομικοὶ παράγοντες ὅμως ἔχουν ἀντιληφθεῖ ὅτι πρόκειται γιὰ ἄλλο ἕνα σχέδιο χρεωκοπίας τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας, ὅπως ἔγινε πρὸ τριετίας. Στὴν πράξη, ἐκεῖνο ποὺ κάνουν, καὶ τοὺς τὸ ἔχουν ἐπισημάνει παλιοὶ τραπεζικοί, εἶναι τὴν ἐκδίωξη καὶ τῶν τελευταίων καταθέσεων ἀπ’ τὶς τράπεζες, ὁπότε ἡ οἰκονομία μας ἐπιστρέφει στὴν περίοδο τοῦ ἀντιπραγματισμοῦ∙ κανεὶς δὲν πιστεύει ὅτι γίνεται αὐτὸ τυχαῖα, ἢ κατόπιν ἐντολῆς τῶν δανειστῶν καὶ κυρίως τῶν Εὐρωπαίων. Τὴν εἴσπραξη τῶν δανείων τῶν κακοπληρωτῶν ζητοῦν κι ὄχι κι ἐκείνων ποὺ ἀποδεδειγμένα δὲν ἔχουν∙ τὴν ρευστότητα στὶς τράπεζες τὴν διατηροῦν οἱ μικροκαταθέτες καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη ἀπέναντί τους κι ὄχι οἱ μεγάλοι, οἱ ὁποῖοι πάντα ἐξαιροῦνται συνήθως.