Ὁ θρίαμβος τοῦ Βλαδίμηρου Ποῦτιν στὶς ρωσικὲς ἐκλογὲς καὶ ἡ εἰσβολὴ τῶν Τούρκων στὸ Ἀφρίν, μαζὶ μὲ τὶς ἀπειλές τους στὸ Αἰγαῖο καὶ στὴν Κύπρο, θέτουν σὲ ἄλλες διαστάσεις τὴν εὐρωπαϊκὴ πολιτική∙ ὁ Ρῶσος πρόεδρος ζήτησε διάλογο στὴν Εὐρώπη, γιὰ τὴν ἐπίλυση τῶν προβλημάτων της, ἐνῶ Ἀγκέλα Μέρκελ καὶ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν ἀνταποκρίθηκαν ἀμέσως καὶ προβλέπεται στὸ αὐριανὸ Εὐρωσυμβούλιο νὰ συζητηθεῖ τὸ θέμα. Ὁ ρόλος τῆς Εὐρώπης ἀποκτᾶ ἰδιαίτερη βαρύτητα, διότι τὰ σύνορά της ἅπτονται μὲ τὰ τουρκικά, ἐνῶ διαπιστώνει ὅτι ἡ ἀμερικανικὴ πολιτικὴ ἔχει σημαντικὰ διαφοροποιηθεῖ καὶ δὲν ἐκφράζει τὴν προηγούμενη ἑνιαία ἀντίληψή της∙ ἄλλωστε, στὸ θέμα τοῦ νευροδιαλυτικοῦ δηλητηρίου, οἱ 27 ἐξέφρασαν τὴν ἀλληλεγγύη τους πρὸς τὴν Βρεταννία, ἀλλὰ μὲ αἴτημα τὴν ἀποκάλυψη τῶν πραγματικῶν συνθηκῶν ἐφαρμογῆς του. Δὲν ἔχουν προχωρήσει στὴν ἐπιβολὴ κυρώσεων, παρ’ ὅλο ποὺ ἐπέμειναν τὸ Λονδίνο καὶ ἡ Οὐάσιγκτον, ἔστω καὶ τυπικά.