Τὸν ἐμπορικὸ πόλεμο κατὰ τῆς Κίνας ἄρχισε ἀπὸ χθὲς ὁ Ντόναλντ Τράμπ, μὲ πολύπλευρες διεθνεῖς ἐπιπτώσεις∙ στὸχος εἶναι ἡ μείωση τοῦ 375 δις δολλαρίων ἐμπορικοῦ πλεονάσματος, μὲ τὴν δασμολόγηση τῶν εἰσαγωγῶν προϊόντων προηγμένης τεχνολογίας καὶ τὴν παρεμπόδιση τῶν κινεζικῶν ἐπενδύσεων στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες. Ἡ ἀντίδραση τοῦ Πεκίνου εἶναι ἄμεση, μὲ δασμοὺς στὶς εἰσαγωγὲς ἀγροτικῶν προϊόντων κυρίως καὶ ἐνεργειακῶν πηγῶν∙ οἱ οἰκονομικοὶ κύκλοι εἶναι ἀντίθετοι στὸν προστατευτισμό, παρ’ ὅλο ὅτι τὰ μέτρα ἀποτελοῦν προεκλογικὴ δέσμευση τοῦ προέδρου, ἀλλὰ οἱ μεσοδυτικὲς ἀγροτικὲς πολιτεῖες θὰ πληγοῦν πρῶτες ἀπ’ τὰ ἀντίμετρα κι αὐτὲς τὸν ψήφισαν μὲ μεγάλη πλειοψηφία. Ὁ ἐμπορικὸς πόλεμος εἶναι γεγονός, ἐνῶ ἡ Εὐρώπη πιστεύει, ὅτι θὰ ἐξαιρεθεῖ ἀπ’ τοὺς δασμοὺς στὰ χαλυβουργικὰ καὶ προϊόντα ἀλουμινίου∙ μὲ τὴν Κίνα ὅμως τὰ πράγματα εἶναι πολὺ νχειρότερα, διότι δύσκολα πολὺ ἡ ἀμερικανικὴ οἰκονομία ἀντικαθιστᾶ τὶς μεγάλες κινεζικὲς εἰσαγωγὲς διαρκῶν καταναλωτικῶν ἀγαθῶν.