Τὸ οἰκονομικό μας ἀδιέξοδο θεωρεῖται δεδομένο στὴν Εὐρώπη καὶ στοὺς ἑλληνικοὺς οἰκονομικοὺς κύκλους, καθὼς ἡ ἀπονέκρωση τῆς ἀγορᾶς ἐπιδεινώνεται σὲ ἀσφυξία, λόγῳ καὶ τῆς διαρροῆς τῶν καταθέσεων ἀπ’ τὶς τράπεζες∙ οἱ ἔγκυροι παρατηρητὲς διερετῶνται, γιὰ τὸ ἐὰν ἡ πιστωτικὴ κατάψυξη δὲν γίνεται ἐσκεμμένα ἀπ’ τὴν κυβέρνηση, ὅπως εἶχε ὁδηγθεῖ σὲ χρεωκοπία ἡ χώρα πρὸ τριετίας, τὴν ἴδια πορεία ἔχει, ὅπως καὶ τότε. Οἱ Εὐρωπαῖοι ἔχουν φαίνεται πλήρη ἐπίγνωση τῆς καταστάσεως κι ἔχουν τὸν Ναπολεοντίσκο κυριολεκτικὰ στὸ καθαρτήριο, ὅπως φάνηκε καὶ στὸ τελευταῖο Εὐρωσυμβούλιο∙ ἀφήνουν τὰ πράγματα νὰ πᾶνε μόνα τους, μὲ τοὺς ἴδιους σὲ ἐπιφυλακή, γιὰ παρέμβαση τὴν τελευταία στιγμή, ἂν χρειασθεῖ. Οἱ προειδοποιήσεις, ἄλλωστε, γιὰ κομματικοὺς διορισμοὺς καὶ ὑπονόμευση τῶν μεταρρυθμίσεων, ἀκόμη καὶ ὅσων ἔχουν ψηφισθεῖ, εἶναι ἐνδεικτικὲς τῆς στάσεώς των∙ γνωρίζουν ἀκόμη καὶ γιὰ τὶς παράνομες κατασχέσεις καταθέσεων ἀπ’ τὶς τράπεζες καὶ πολλὰ ἄλλα παρατράγουδα.