Ὁ πανικὸς τοῦ Ναπολεοντίσκου, γιὰ τὸν πετροπόλεμο ὅπου κι ἂν ἐμφανίζεται, ἦταν ἐμφανέστατος καὶ στὴν ἐπίσκεψή του στὰ Ψαρᾶ, γιὰ τὸν ἑορτασμὸ τῆς ἐθνικῆς ἑορτῆς∙ οἱ κάτοικοι τοῦ ἡρωικοῦ νησιοῦ φθάνουν μόλις τὶς τρεῖς τέσσερες ἑκατοντάδες κι ἔχουν καμιὰ εἰκοσαριὰ παιδιὰ στὸ Δημοτικὸ Σχολεῖο. Οἱ ἐπήλυδες ἦταν πολὺ περισσότεροι κι εἶχαν πολιορκήσει κυριολεκτικὰ τὸν πρωθυπουργό, ὁ ὁποῖος δὲν ἦρθε σὲ ἐπαφὴ μὲ τοὺς Ψαριανούς, δὲν ἄκουσε τὰ προβλήματά τους, ἔβγαλε τὴν ὁμιλία του μπροστὰ στὴν τηλεόραση κι ἔτρεξε πίσω στὸ ἑλικόπτερο∙ σχολιάσθηκε πολὺ ἄσχημα ἀπ’ τοὺς κατοίκους, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἀρκετὰ αἰτήματα νὰ ὑποβάλουν, κανεὶς δὲν τοὺς ἄκουσε. Ἔφυγαν οἱ παρατρεχάμενοι κι ἀπόμειναν πάλι στὴν μονοξιά τους.