Ἡ συνέχεια τοῦ ἐμπορικοῦ πολέμου ἑλκύει τὴν προσοχὴ τῶν οἰκονομικῶν κύκλων∙ τὸ Πεκῖνο δὲν ἀπάντησε ἀκόμη στὰ ἀμερικανικὰ προστατευτικὰ μέτρα κι ὅλοι ἀναμένουν τὸ σὲ ποιὰ προϊόντα θὰ ρίξει τὸ βάρος του. Οἱ Ἀμερικανοὶ πιστεύουν, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ πλήξει τὶς εἰσαγωγὲς σόγιας, ὕψους δὲκα δις δολλαρίων ἐτησίως, διότι δὲν διαθέτει ἐναλλακτικὲς πηγὲς προμηθείας, ἀλλὰ οἱ Κινέζοι δὲν ἀπαντοῦν, μόνο οἱ γνωρίζοντες τὰ πράγματα λένε, ὅτι ἀναζητᾶνε παντοῦ ἄλλους προμηθευτές∙ στὰ ψηφιακὰ προϊόντα προβλέπεται ὅτι θὰ εἶναι πολὺ αὐστηροὶ καὶ διότι ἔχουν δική τους παραγωγὴ καὶ ἐπειδὴ εἶναι εὐαίσθητα στὸν ἀνταγωνισμό. Τὸ κυριώτερο θέμα εἶναι ὅτι ἄνοιξαν οἱ ἀσκοὶ τοῦ Αἰόλου καὶ δὲν ξανακλείνουν εὔκολα∙ ἡ Κίνα διαθέτει εὐρύτερη παραγωγικὴ ὑποδομὴ ἐν λειτουργίᾳ, ἐνῶ στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες εἶναι παροπλισμένες πολλὲς μεγάλες παραγωγικές μονάδες καὶ δὲν εἶναι εὔκολη ἡ ἐπαναλειτουργία τους. Ὑποχρεωτικὰ στρέφονται στὶς εἰσαγωγὲς ἀπὸ τρίτες χῶρες.