Ἡ ἀμηχανία καὶ ὁ χαμηλὸς τόνος τῶν δηλώσεων ἦταν τὸ χαρακτηριστικὸ τῶν κυβερνητικῶν παραγόντων, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν ἑορταστικὸ τῶν Κυπρίων, μετὰ τὴν διάσκεψη τῆς Βάρνας∙ ὁπωσδήποτε οἱ συνομιλίες δὲν ὁδήγησαν στὴν ἀπελευθέρωση τῶν δύο στρατιωτικῶν, τὸ ἀντίθετο παρατάθηκε χθὲς ἡ φυλάκισή τους, ἀλλὰ ἀπετέλεσαν ἰσχυρὸ προηγούμενο γιὰ τὶς προκλήσεις τῆς Ἄγκυρας καὶ τὴν ἀποτροπὴ ἐθνικῆς συμφορᾶς. Ὁ Ναπολεοντίσκος σιώπησε, μετὰ τὸν ἀπαράδεκτο σχολιασμὸ τοῦ Τούρκου ὁμολόγου του, τῆς ὁμιλίας του στὰ Ψαρᾶ∙ πῶς ὅμως μποροῦσε νὰ ἀπαντήσει, ὅταν εἶχε χαρακτηρίσει «εἰρωνικὸ» τὸ ἡρωικὸ νησί; ἀποδεικνύεται ὅτι οὔτε ἀνάγνωση γνωρίζει. Ὁ συνεταιράκιας συνέχισε τὶς κορῶνες του ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς, ἀλλὰ μὲ στόχο τὸν ἀναπληρωτή του, τὸν ὁποῖο περιόρισε στὰ στρατιωτικὰ νοσοκομεῖα∙ φυσικὰ δὲν κινδυνεύει μὲ παραίτησή του, διότι ἔχει ὑπηρετήσει κι ἄλλους χειρότερους ἐπὶ πενῆντα χρόνια. Τὸ σκορποχῶρι, ποὺ λέγεται κυβέρνηση, δὲν ἐπιβιώνει μὲ κανέναν τρόπο…