Ἡ εὐρωτουρκικὴ διάσκεψη κορυφῆς τῆς Βάρνας ἀπέκτησε ἱστορικὴ σημασία, διότι γιὰ πρώτη φορὰ ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, μὲ τὰ κοινοτικά της ὄργανα μάλιστα, παρενέβη σὲ θέματα σχέσεων μελῶν της μὲ τρίτη χώρα∙ ἀπόφαση δὲν ἐλήφθη, ἀλλὰ οὔτε καὶ ρήξη στὸν μεταξύ τους διάλογο. Γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ ἔχει μείζονα σημασία ἡ προβολὴ σὲ καθοριστικὸ εὐρωτουρκικὸ θέμα, τῆς καταστάσεως στὸ Αἰγαῖο καὶ στὸν Ἔβρο, τῆς συλλήψεως τῶν δύο στρατιωτικῶν καὶ τῶν ἀπειλῶν κατὰ τῆς κυπριακῆς ΑΟΖ∙ ποτὲ στὴν νεώτερη ἱστορία μας δὲν εἴχαμε παρομοίου βαθμοῦ συμπαράσταση, παρὰ μόνο σὲ δευτερεῦον ἐπίπεδο. Φυσικά, σὲ αὐτὸ μέτρησε ἡ αὐτόνομος διεθνὴς παρουσία τῆς Εὐρωζώνης κυρίως, μετὰ καὶ τὴν ὑποχώρησή της στὸ ψυχροπολεμικὸ ἐπίπεδο.