Σὲ δύσκολα στενὰ βρίσκεται ἡ Εὐρώπη, μετὰ τὴν ἀπόφασή της γιὰ στήριξη τῆς ψυχροπολεμικῆς τακτικῆς τῶν Ἀγγλοσαξώνων κατὰ τῆς Ρωσίας, μὲ τὴν ἀπέλαση διπλωματῶν της∙ ὁπωσδήποτε ἡ ἀντίδρασή της ἦταν σὲ ἐξαιρετικὰ χαμηλότερο τόνο ἀπ’ τὴν Βρεταννία καὶ τὴν Ἀμερική, καὶ περισσότερο τῶν μεγάλων χωρῶν της, ὅταν Γερμανία καὶ Γαλλία περιορίσθηκαν σὲ τέσσερες, ἀπέναντι στοὺς 23 τῆς Ἀγγλίας καὶ τοὺς ἑξῆντα τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν. Ἦταν ὅμως σύμπλευση στὴν ψυχροπολεμικὴ τακτική, ἔστω κι ἂν ὁ σοβαρὸς γαλλογερμανικὸς τύπος τήρησε τὸ θέμα σὲ ἐξαιρετικὰ χαμηλοὺς τόνους∙ ὡς ἀπάντηση ἐπέλεξε τὴν Βάρνα, ὅπου ἡ Εὐρωζώνη κατέδειξε τὴν αὐτόνομη διεθνῆ πολιτικὴ παρουσία της ἀπέναντι στὴν Τουρκία καὶ μὲ ἀπόλυτη στήριξη τῶν ἑλληνικῶν θέσεων. Φυσικά, δὲν μετρᾶνε τὸ ἴδιο τὰ δύο θέματα, ἀλλὰ εἶναι οἱ Βρυεξέλλες οἱ μόνες ποὺ μίλησαν τόσο αὐστηρὰ πρὸς τὸν σουλτάνο, ἀκόμη καὶ γιὰ τὸ κουρδικὸ Ἀφρίν.