Ἡ κυβέρνηση ἔχει ἀποδείξει τὴν ἀμηχανία καὶ ἀβουλία της ἀπέναντι στὴν προκλητικότητα τῆς Τουρκίας, ἐνῶ διατηρεῖ διχασμένο τὸν ἑλληνικὸ λαὸ στὶς πιὸ κρίσιμες στιγμὲς τῆς μεταπολεμικῆς μας ἱστορίας∙ ὁ Ναπολεοντίσκος ἀποφεύγει τὸν διάλογο μὲ τοὺς πολιτικοὺς ἀρχηγούς, ἐνῶ συστηματικὰ καλλιεργεῖ κλίμα διχασμοῦ, ἐστω κι ἂν ἀποτυγχάνει συστηματικά, ὅπως μὲ τὴν ὑπόθεση Novartis. Ἀλλὰ καὶ ἡ ἀπομόνωσή του ἀπ’ τὰ εὐρύτερα στρώματα γίνεται χάος ἀδιάβατο, ὁπότε δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπικαλεσθεῖ τὴν στήριξή τους σὲ περίπτωση ἀνάγκης∙ τὰ παιχνίδια μὲ τὸν ἐκλογικὸ νόμο εἶναι παλιὰ καὶ δύσκολα χρησιμοποιοῦνται ἀπὸ μία ἑτοιμόρροπη κυβέρνηση. Ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης, ἄλλωστε, προειδοποίησε ὅτι θὰ καταργήσει τὸν νόμο, μόλις ἐκλεγεῖ, ἐνῶ ἀντίθετα εἶναι καὶ τὰ ὑπόλοιπα κόμματα∙ ἡ προπαγάνδα εἶναι χαρακτηριστική, ἀποβλέπει στὴν συγκράτηση τῶν κυβερνητικῶν, ἀλλὰ οἱ φυγόκεντρες τάσεις πολλαπλασιάζονται, μὲ προσωπικὲς ἐπιθέσεις κατὰ τοῦ πρωθυπουργοῦ. Τὴν τύχη τους ψηλαφοῦν οἱ διαφωνοῦντες.