Ἡ ἄρδην ἀνατροπὴ τῆς διεθνοῦς δυναμικῆς γίνεται στὸν Ἀτλαντικό, μὲ τὴν πλήρη διαφοροποίηση τῆς Εὐρωζώνης στὴν ψυχροπολεμικὴ τακτικὴ τῶν Ἀγγλοσαξώνων καὶ στὸν ἐμπορικὸ πόλεμο∙ ἡ στήριξη, ἄλλωστε, τῶν Εὐρωπαίων στὴν ὑπόθεση τοῦ νευροδιαλυτικοῦ δηλητηρίου πρὸς τὴν Βρεταννία ἦταν ἀρκετὰ ἀνάλαφρη, ἀλλὰ ἦταν σημαντικὸς παράγων ἡ συμμετοχὴ τῆς Γαλλίας στοὺς βομβαρδισμοὺς τῆς Συρίας, μὲ τὸν πρόεδρό της ὅμως σὲ σαφέστατη ὑποχώρηση καὶ ἀναβάπτιση στὸν εὐρωπαϊσμό. Στὸν ἐμπορικὸ πόλεμο ἦταν πάντοτε ἀντίθετη ἡ Εὐρώπη καὶ τάχθηκε κατὰ τῶν προστατευτικῶν μέτρων τῆς Οὐάσιγκτον, μὲ προσφυγὲς στὸν Παγκόσμιο Ὀργανισμὸ Ἐμπορίου, ἐνῶ ἐμφανίζεται καὶ ἀνεκτικὴ στὴν ἐφαρμογὴ τῶν οἰκονομικῶν κυρώσεων κατὰ τῆς Ρωσίας∙ οἱ μέρες εἶναι ἱστορικές, διότι, γιὰ πρώτη φορὰ μεταπολεμικά, παρουσιάζεται τόσο μεγάλη διάσταση μεταξὺ τῶν δύο ἀκτῶν τοῦ Ἀτλαντικοῦ, ἀλλὰ καὶ ἀποκοπὴ τῆς Ἀγγλίας ἀπ’ τὴν γηραιὰ ἤπειρο. Οἱ ἐξελίξεις ἔρχονται πολὺ γρήγορα καὶ λαμβάνουν τὴν μορφὴ ὑποχρεωτικῶν κινήσεων.