Τὴν ἐξάχνωση τοῦ μύθου τῆς κανονικῆς ἐξόδου ὑφίσταται ὁ Ναπολεοντίσκος, μετὰ τὴν ψυχρολουσία τοῦ Ζὰν Κλὼντ Γιοῦνκερ, γιὰ ἐκρίζωση τῆς διαφθορᾶς, καὶ τὴν ἀπογοήτευση τοῦ Ἄνχελ Γκούρια, γιὰ ἐπιτάχυνση τῶν μεταρρυθμίσεων καὶ αὔξηση τῆς φορολογίας∙ στὸ Μέγαρο Μαξίμου διαπιστώνουν, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἐναλλακτικὴ ὁδὸς διαφυγῆς, μετὰ καὶ τὸν κόλαφο τοῦ Σταμάτη Κριμιζῆ, ἐνῶ στελέχη του ἀπειλοῦν μὲ ἀγωγές, ὡς ἔσχατο μέσο τρομοκρατήσεως τῶν ἀντιπάλων. Ὅλοι τους γνωρίζουν, ὅτι οἱ μεταρρυθμίσεις εἶναι ἀδύνατο νὰ γίνουν, διότι ὄχι μόνο χάνουν τοὺς πραιτωριανούς τους, ἀλλὰ καὶ φοβοῦνται τὴν κάθοδό τους στοὺς δρόμους, ὅπως πρὸ τετραετίας τοὺς εἶχαν σὲ καθημερινὴ γυμναστική∙ Οἱ Εὐρωπαῖοι γνωρίζουν τὰ ψέμματα μὲ τὴν ΔΕΗ, ὁπότε ἀπαιτοῦν τὴν πώληση καὶ ὑδροηλεκτρικῶν μονάδων, διότι διαφορετικὰ δὲν ὁλοκληρώνεται ἡ ἀξιολόγηση∙ οἱ πενῆντα τελευταῖες μέρες ἀποδεικνύονται οἱ χειρότερες τῆς τριετίας. Πολλοὶ τοῦ εἰσηγοῦνται ἐκλογές, μὲ τὶς λιγώτερες δυνατὲς ἀπώλειες του.