Σὲ ὠμὴ πλέον ὁμολογία ἀποτυχίας, ὡς πρὸς τὴν ἔξοδο ἀπ’ τὰ μνημόνια, προβαίνει ἡ κυβέρνηση, ἐνῶ οἱ Εὐρωπαῖοι ἐμφανίζονται πολὺ πιὸ αὐστηροί, διότι δὲν ἔχουν ἐμπιστοσύνη στὸν Ναπολεοντίσκο, ὄχι μόνο στὰ οἰκονομικά, ἀλλὰ οὔτε στὰ διεθνῆ θέματα καὶ στὴν προστασία τῶν ἐθνικῶν μας συμφερόντων. Ἡ ἐπιβολὴ νέων φόρων καὶ περικοπῶν στὶς συντάξεις θεωρεῖται δεδομένη, ἐπειδὴ ὅλοι ἔχουν πεισθεῖ ὅτι δὲν θέλει ἡ ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση τὴν ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας κι ὄχι μόνο ὅτι δὲν μπορεῖ∙ ἡ στάση της στὸ Συριακὸ καὶ Ἰρανικὸ εἶναι χαρακτηριστική, ὅπως καὶ στὸν ἐμπορικὸ πόλεμο. Ὅλο καὶ περισσότεροι Εὐρωπαῖοι παραδέχονται τώρα ὅτι ἀπ’ τὴν ἀρχὴ ἐνεργοῦσε ὡς δούρειος ἵππος τῶν ἀτλαντικῶν κερδοσκόπων, μὲ τὰ δημοψηφίσματα, τοὺς κεφαλαιακοὺς ἐλέγχους, τὴν ὑπονόμευση τῶν μεταρρυθμίσεων καὶ τῶν ἰδιωτικοποιήσεων∙ ὁλοφάνερα τὴν χρεωκοπία τῆς χώρας ἐπιδίωκε καὶ τὴν διάλυση τῆς Εὐρωζώνης. Δὲν ἦταν ἀριστερὸ σύνθημα, παρὰ ρητὴ κερδοσκοπικὴ ἐντολή.