Στοὺς διπλωματικοὺς κύκλους σχολιάζονται ποικιλοτρόπως οἱ καταγγελίες τοῦ Ἰσραηλινοῦ πρωθυπουργοῦ γιὰ τὰ πυρηνικὰ ὅπλα τοῦ Ἰράν, χωρὶς οὐσιαστικὰ στοιχεῖα στὴν πράξη∙ ἀκόμη καὶ ἡ Ἀμερικὴ τήρησε ἐπιφυλακτικὴ στάση ἀπέναντί του, ἐνῶ οἱ ἄλλοι πέντε μεγάλοι, Ρωσία, Κίνα, Γαλλία, Βρεταννία, Γερμανία καὶ ὁ Διεθνὴς Ὀργανισμὸς Ἀτομικῆς Ἐνεργείας τὰ χαρακτήρισαν, σὲ διαφορετικὴ ἀπόχρωση, ὡς πρόχειρα καὶ γνωστὰ δεδομένα. Ἡ Τεχεράνη ἀναδεικνύεται δικαιωμένη, διότι ἔχει τηρήσει τοὺς κανόνες τῆς διεθνοῦς συμφωνίας, τὴν καταγγελία τῆς ὁποίας δὲν εἶναι καθόλου εὔκολο νὰ κάνει πλέον ἡ Οὐάσιγκτον∙ τὸ Ἰσραὴλ ἦταν γνωστὸ γιὰ τὶς προσεγμένες του διπλωματικὲς πρωτοβουλίες καὶ τὴν ἀποφυγὴ ἀκραίων θέσεων, πέραν τῶν βομβαρδισμῶν στὴν Γάζα καὶ στὴν Συρία. Κάτι ἄλλο περίμενε ὁ πρωθυπουργός του, ἀλλὰ τὸ κατάλαβε ἀπ΄ τὶς διεθνεῖς ἀντιδράσεις ὅτι ἦταν λάθος ἐπιλογὴ κι ἔσπευσε τηλεφωνῆσαι στὸν Βλαδίμηρο Ποῦτιν, ἀλλὰ αὐτὸς ὑπερασπίσθηκε τὴν διεθνῆ συμφωνία μὲ τὸ Ἰράν.