Ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν ἐπιχείρησε προσέγγιση πρὸς τὴν Μόσχα, λέγοντας ὅτι θὰ συναντηθεῖ σὲ δεκαπέντε μέρες μὲ τὸν Βλαδίμηρο Ποῦτιν στὴν Ἁγία Πετρούπολη, διότι ἐπιθυμεῖ τὴν διατήρηση τῆς Ρωσίας ἐντὸς τῆς εὐρωπαϊκῆς οἰκογενείας, ἔστω κι ἂν δὲν συμμερίζεται τὶς δημοκρατικές τους ἀρχές∙ ταυτοχρόνως ἰσχυρίσθηκε, ὅτι οἱ βομβαρδισμοὶ κατὰ τῆς Συρίας ἀπέβλεπαν στὴν ἀποτροπὴ τῆς χρήσεως χημικῶν ὅπλων -ἂν καὶ δὲν ρωτήθηκε, γιατὶ ἀποφασίσθηκαν, ἀφοῦ ἦταν πλεκτάνη ἡ χρήση τους-, λέγοντας ὅτι ἐπιθυμεῖ πολιτικὴ λύση στὴν χώρα. Πάντως τὸ Κρεμλίνο μετατρέπεται σὲ διεθνὲς κέντρο ἐνδιαφέροντος, διότι τὴν Τετάρτη μεταβαίνει ἐπειγόντως γιὰ συνομιλίες μὲ τὸν Ρῶσο πρόεδρο ὁ Βενιαμὶν Νετανιάχου γιὰ τὸ Ἰρανικό∙ τὸ Ἰσραὴλ βλέπει ὅτι δὲν τοῦ ἀρκεῖ ἡ ἀμερικανικὴ κάλυψη, καθὼς εἶναι πολὺ δύσκολη ἡ καταγγελία τῆς πυρηνικῆς συμφωνίας ἀπ’ τὴν Οὐάσιγκτον, λόγῳ τῆς ἀπομονώσεώς της. Ἡ ἰσορροπία δυνάμεων ἔχει ἀλλάξει ἄρδην, μὲ τὸ τέλος τοῦ μονοπολικοῦ κόσμου.