Ἡ ἀνάδειξη τῆς εὐρωπαϊκῆς ἑνότητος εἶναι μᾶλλον τὸ ἀποτέλεσμα τῆς κρίσεως μὲ τὸ Ἰράν∙ ἡ Ἐπιτροπὴ καὶ οἱ μεγάλοι, Γαλλία, Γερμανία, Βρεταννία, διαχώρισαν εὐθέως τὴν θέση τους ἀπ’ τὴν καταγγελία τῆς πυρηνικῆς συμφωνίας ἀπ’ τὴν Ἀμερική, γιὰ πρώτη φορὰ μεταπολεμικὰ τόσον εὐθέως καὶ τόσον ταχέως. Ταυτοχρόνως ἄνοιξαν τὸν δρόμο τοῦ διαλόγου μὲ τὴν Ρωσία, καθὼς σὲ μία ἑβδομάδα συναντῶνται στὸ Σότσι, Ἀγκέλα Μέρκελ καὶ Βλαδίμηρος Ποῦτιν, μὲ τὴν Κίνα ἀλληλέγγυη∙ ἡ Εὐρώπη ἀναδεικνύει τὴν αὐτόνομη διεθνῆ παρουσία της, χωρὶς οὐδεμία μᾶλλον διαφοροποίηση στὸ ἐσωτερικό, ἀλλὰ καὶ ἀναλαμβάνει τὴν πρωτοβουλία ἐκτονώσεως τοῦ προβλήματος μὲ τὸν ΟΗΕ συμπαραστάτη. Ἡ διεθνὴς δυναμικὴ εἶναι ἄλλη πλέον, μὲ ἄμεσες ἐπιπτώσεις στὰ περιφερειακὰ θέματα, ὅπως τὰ ἑλληνοτουρκικά∙ ἡ ἑνιαία ἐξωτερικὴ καὶ ἀμυντικὴ πολιτικὴ ἐφαρμόζεται στὴν πράξη, μὲ τὴν προστασία τῶν συνόρων στὴν περιοχή μας, ἀλλὰ καὶ τὴν ἄμβλυνση τῶν ἐπιπτώσεων στὴν παγκόσμια οἰκονομία.