Τὸ ὄνομα τοῦ τετάρτου μνημονίου δόθηκε ἀπ’ τὸν Μάριο Σεντένο, ἐργαλεῖο ἐνισχυμένης ἐποπτείας∙ ἡ κυβέρνηση εἶχε σκεφθεῖ ἄλλο ὄνομα, ἀλλὰ τοὺς πρόλαβαν οἱ Εὐρωπαῖοι καὶ τοὺς δέσμευσαν ἐγκαίρως, τὸ πὼς θὰ τὸ δικαιολογήσουν εἶναι δικό τους θέμα, κανενὸς ἄλλου. Τὰ προαπαιτούμενα δὲν ἐκπληρώνονται, ὄχι μόνο διότι εἶναι μεγάλος ὁ ἀριθμός τους, γιὰ τὴν καρκινοβατοῦσα ἐξουσία, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἀπαιτοῦν ἰσχυρὴ πολιτικὴ βούληση γιὰ τὴν τιθάσευση τῶν κομματικῶν στὸν δημόσιο τομέα∙ ὁ Ναπολεοντίσκος δὲν εἶχε ποτὲ τὸν ἐλεγχό τους καὶ πολὺ περισσότερο τοῦ λείπει τώρα στὰ ἀπωκούδωνά του… Αὐτὸ φαίνεται καθαρώτερα στοὺς παρακρατικοὺς μηχανισμοὺς οἱ ὁποῖοι ὑπονομεύουν εὐθέως καὶ προσωπικῶς τὸν πρωθυπουργό, ὅταν ἐπιτίθενται στὶς ἀγγλικὲς μὴ κυβερνητικὲς ὀργανώσεις, ἐνῶ ὁ ἴδιος ὡς ταπεινὸς αὐλοκόλακας θεραπεύει τὸν διάδοχο τοῦ θρόνου. Σὲ ἕνα εἶχε δίκαιο ὁ Μάρξ, ὅτι ἀπομένουν πέντε βασιλεῖς, οἱ τέσσερες τῆς τράπουλας καὶ ὁ Βρεταννός.