Στὴν βασιλικὴ σαγήνη προσέφυγε ὁ Ναπολεοντίσκος, μὲ τὸν διάδοχο τοῦ βρεταννικοῦ θρόνου, ἐλπίζοντας σὲ δύο πράγματα, στὴν διείσδυση στὸν χῶρο τῆς δεξιᾶς, ἴσως κι ἀποσπάσει ὁ ἴδιος ἢ τὰ ἐλεγχόμενα ψίχουλά της ψήφους ἀπ’ τὴν Νέα Δημοκρατία, καὶ στὴν προβολὴ πρὸς τὴν κοινὴ γνώμη, ὅτι οἱ ἀγγλοσαξωνικὲς δυνάμεις τὸν ἐμπιστεύονται. Ἡ προπαγάνδα δούλεψε συστηματικά, ἔτσι ὥστε ὁ ἑλληνικὸς λαὸς δὲν παρακολούθησε τὰ ἄλλα γεγονότα, διεθνῆ μὲ τὸ Ἰρανικό, καὶ ἐσωτερικὰ μὲ τὴν κατάρευση τοῦ μύθου τῆς κανονικῆς ἐξόδου ἀπ’ τὰ μνημόνια∙ ἀλλὰ καὶ ἡ παρουσίαση τοῦ τετάρτου μνημονίου, ὑπὸ τὸ ὄνομα, «ἐργαλεῖο ἐνισχυμένης ἐποπτείας», δὲν εἶναι καθόλου εὔκολη ὑπόθεση. Οἱ συγκρούσεις στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ τὴν συνοδεύουν.