Στὴν ἀναβίωση τῆς κεντροαριστερᾶς, μὲ ἀφορμὴ τὰ ἐθνικὰ θέματα, ἀποβλέπουν οἱ συναντήσεις τοῦ πρώην πρωθυπουργοῦ μὲ τὸν Ναπολεοντίσκο, μὲ τὶς εὐλογίες τῶν ἀτλαντικῶν παραγόντων∙ ὁ ρόλος του ἄλλωστε, ὡς προέδρου τῆς Σοσιαλιστικῆς Διεθνοῦς, εἶναι μόνο γραφικός, διότι καὶ ἡ σοσιαλδημοκρατία χωλαίνει στὴν Εὐρώπη, καθὼς κανεὶς ἡγέτης της δὲν τὸν ἀναγνωρίζει. Ἡ συνάντηση μὲ τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη εἶναι, ὡς τὸ κερασάκι τῆς τούρτας, καὶ ἀγνοήθηκε ἀπ’ τὴν Πειραιῶς∙ οἱ κινήσεις ὅμως αὐτὲς κάνουν ζημία στὸ Κίνημα Ἀλλαγῆς, ἀλλὰ περισσότερο στὸν ΣΥΡΙΖΑ, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἀνακόπτουν καθόλου τὶς συγκρούσεις στὸ ἐσωτερικό του καὶ τὶς ἀναζητήσεις τῶν ἐπωνύμων του ὡς διεξόδου ἄλλα σχήματα, μὲ τὴν εὐλογία καὶ τοῦ Θείου Βρέφους. Τὶς φυγόκεντρες τάσεις εὐνοοῦν, ἐπειδὴ τὴν ἐπιβίωσή τους σκέπτονται ὅλοι.