Ὁ κομματικὸς μηχανισμὸς τῆς Νέας Δημοκρατίας ἀπέδειξε, μὲ τὶς ἐσωκομματικὲς ἐκλογές, ὄχι μόνο ὅτι εἶναι ἕτοιμος γιὰ τὴν ἀναμέτρηση οἱαδήποτε στιγμή, ἀλλὰ καὶ ὅτι βρίσκεται σὲ μαχητικὴ ἐπαγρύπνηση∙ ἡ ὑποδοχὴ τῶν ἡγετῶν της στὶς κάλπες εἶναι χαρακτηριστική, Κυριάκος Μητσοτάκης, Κώστας Καραμανλῆς, Ἀντώνης Σαμαρᾶς, ἔτυχαν θερμότατης ὑποδοχῆς, μὲ τοὺς παρισταμένους νὰ δίδουν τὴν ἐντύπωση ἑορτῆς τῆς δημοκρατίας. Ἡ σύγκριση μὲ τὸν ΣΥΡΙΖΑ εἶναι καταλυτική, συγκαλεῖ ὁ Ναπολεοντίσκος τὶς συσκέψεις τῶν κομματικῶν ὀργάνων στοῦ Μαξίμου, διότι φοβᾶται τὶς ἀποδοκιμασίες ἀπ’ τοὺς τυχόντες στὰ γραφεῖα, ἂν καὶ ἀπὸ καιρὸ δὲν πατᾶνε οὔτε οἱ ἔμμισθοι ὑπάλληλοι, ἀφοῦ ἔχουν νὰ πληρωθοῦν μῆνες κι ἔχουν οἰκογένειες νὰ θρέψουν. Ἄλλωστε, ἡ Κουμουνδούρου δὲν ἐγγυᾶται τὸ πόσοι θὰ κινητοποιηθοῦν, ἂν προκηρυχθοῦν αἰφνιδιαστικὰ ἐκλογές, «δὲν μᾶς ἀκούει κανείς», λένε μὲ ἀπολογητικὸ τόνο∙ ἡ ἐμπειρία τῆς Μυτιλήνης, ὅπου ἔστειλαν ἑκατοντάδες, ἀλλὰ χάθηκαν ὅλοι, ἔχει γίνει ἐφιάλτης τους.