Τὸ ἀδιέξοδο τῆς ἀλλαγῆς πορείας βιώνει ὁ Ναπολεοντίσκος, σὲ ὅλα τὰ θέματα∙ τὸ παραμύθι γιὰ ἐξάντληση τῆς τετραετίας ἔχει ξεχασθεῖ, ἐνῶ αὐξάνονται οἱ πιέσεις τῆς τρόικας, ἡ ἀποτυχία στὸ Σκοπιανὸ ἐπίσης, παρὰ τὴν συνέχιση τῶν διαβουλεύσεων, γιὰ νὰ κάνουν κάτι, ἡ πλήρης ἀπομόνωση στὸ ἐσωτερικὸ πολιτικὸ σκηνικὸ καὶ ἡ ἀποστροφὴ τῶν Εὐρωπαίων ἀπέναντί του ἀνταγωνίζονται τὴν ὀργὴ καὶ ἀγανάκτηση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Οἱ παρεμβάσεις δεκάδων βουλευτῶν γιὰ κοινωνικὰ θέματα, ὅπως συντάξεις χηρείας, γίνονται μὲ σκοπὸ τὴν προσέγγιση τῶν ψηφοφόρων τους, ἐνῶ γνωρίζουν ὅτι αὐτὸ ἀποβαίνει κατὰ τῆς ἑτοιμορρόπου κυβερνήσεως∙ δὲν ἐνδιαφέρονται ὅμως γι’ αὐτήν, γιατὶ σχεδὸν ὅλοι τους μετέχουν σὲ παρακάμαρες γιὰ τὴν πολιτική τους ἐπιβίωση μὲ ἄλλα σχήματα, παρ’ ὅλο ὅτι εἶναι σχεδὸν βέβαιη ἡ ἀποτυχία τους, ἀλλὰ ἐλπίζουν, ὅτι τὴν ἑπομένη θὰ ἔχουν τὴν «Καλημέρα» κάποιων. Ἰσχύει τὸ ῥητό, «ἄφες αὐτοὺς θάπτειν τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς».