Τὴν πόλωση σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα, κατὰ τῆς Νέας Δημοκρατίας καὶ τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, ἐπιλέγει ὁ Ναπολεοντίσκος, ὡς ἔσχατο ὅπλο γιὰ τὸν ἀποπροσανατολισμὸ τοῦ κόσμου, ἀπ’ τὴν παταγώδη ἀποτυχία του στὰ κοινωνικὰ καὶ οἰκονομικὰ καὶ τὴν ἐνδοτικότητά του στὰ ἐθνικά. στὸ Ὑπουργικὸ Συμβούλιο ἐπέρριψε τὴν εὐθύνη γιὰ τὸν ξυλοδαρμὸ τοῦ δημάρχου Θεσσαλονικέων, σὲ ἀκραῖο τμῆμα τῆς ΝΔ, ἀλλὰ ἡ ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση τοῦ ἀπάντησε, ὅτι, «ἡ πολιτικὴ καὶ ἠθικὴ νομιμοποίηση τῆς βίας φέρει τὴν ὑπογραφὴ Τσίπρα». Στὴν συμπρωτεύουσα πολλοὶ ἀντιλαμβάνονται, ὅτι ὑπῆρξε τουλάχιστον ἀβελτερία στὴν ἀντιμετώπιση τῆς καταστάσεως, ἂν ὄχι τίποτε περισσότερο, διότι ἦταν γνωστὸ ὅτι ἀκραῖα ἢ μὴ στοιχεῖα τῶν ποντιακῶν ὀργανώσεων εἶναι σφόδρα ἐνοχλημένα γιὰ τὶς κατὰ καιροὺς φιλοσκοπιανὲς καὶ φιλοτουρκικὲς δηλώσεις τοῦ δημάρχου∙ ἡ κυβέρνηση ἦταν ὑποχρεωμένη νὰ παρέμβει καὶ νὰ διαφυλάξει τὴν ἠρεμία καὶ τὴν τάξη. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀποστολή της, ὄχι τῆς μετανοούσης Μαγδαληνῆς.