Τὴν παρελθοῦσα ἑβδομάδα συνέβησαν δύο σημαντικὲς ἀλλαγὲς στὴν διεθνῆ σκηνή∙ ἡ Εὐρωζώνη διηύρυνε τὶς σχέσεις της μὲ τὴν Κίνα καὶ τὴν Ρωσία καὶ οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες ἐπιχείρησαν τὴν ὄξυνση στὴν Κορέα, ἀλλὰ ταχύτατα ὑπαναχώρησαν, λόγῳ τῶν ἀντιδράσεων τῶν ἄλλων μεγάλων. Ἡ Ἀγκέλα Μέρκελ πραγματοποίησε ἐπίσημη ἐπίσκεψη στὸ Πεκῖνο, ὅπου μὲ τὸν Ξὶ Τζιπὶνγκ συμφώνησαν στὴν διαφύλαξη τοῦ ἐλευθέρου ἐμπορίου καὶ τῆς πυρηνικῆς συμφωνίας μὲ τὸ Ἰράν, πέραν τῆς διευρύνσεως τῶν σινοευρωπαϊκῶν σχέσεων καὶ τῆς ἐπιλύσεως τοῦ Κορεατικοῦ∙ ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν εἶχε συναντήσεις μὲ τὸν Βλαδίμηρο Ποῦτιν, στὰ πλαίσια οἰκονομικοῦ συμποσίου στὴν Ἁγία Πετρούπολη καὶ συμφώνησαν στὰ ἴδια ἀκριβῶς θέματα, ἐνῶ στὸ συμπόσιο ἦταν παρόντες καὶ ὁ Σέρτζιο Ἄμπε καὶ ἡ Κριστὶν Λαγκάρντ. Δηλαδή, ἡ Εὐρώπη ἐμφανίζεται ὡς ὁ πρωταγωνιστὴς τῆς διεθνοῦς συνεργασίας καὶ εἰρήνης, μὲ τὴν Ἀμερικὴ σχεδὸν στὸ περιθώριο καὶ χωρὶς οὐσιαστικὴ ἀνάμιξη. Λένε πολλὰ αὐτά…