Μὲ ἔξοδο ἀπ’ τὴν ἐντατικὴ τῆς χώρας παρομοίασε ὁ Ναπολεοντίκος τὸ τέλος τῶν μνημονίων, λέγοντας ὅτι δὲν θὰ ἀποκατασταθοῦν ὅλα στὸ κανονικό, ἀλλὰ εἶχε τὴν τιμήν του, κατὰ τὴν ὁμιλία του στὸ ἐτήσιο συνέδριο τοῦ ΣΕΒ, μὲ πολλὲς χιλιάδες διαδηλωτές, ἔξω ἀπ’ τὸ Μέγαρο Μουσικῆς, γιὰ πρώτη φορὰ σὲ τέτοια ἔκταση∙ ὁ ἴδιος διαβεβαίωνε τὸ ἀκροατήριό του ὅτι, εἴμαστε προπύργιο σταθερότητος στὴν περιοχή, ξεχνώντας ὅτι, ὅπου κι ἂν βρεθεῖ τὸν παίρνουν μὲ τὶς πέτρες. Θυμήθηκε τὸ ψυχοπαπποῦ του, ὁ ὁποῖος μιλοῦσε, γιὰ «δημοκρατία στὸν γύψο» καὶ ἐπέβαλε τὴν δικτατορία γιὰ ἑπτὰ χρόνια∙ φαίνεται ὅτι στενοχωριέται ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ κάνει τὸ ἴδιο, παρὰ τὸ πανίσχυρο παρακράτος.