Σὲ ἀπεγνωσμένη προσπάθεια κομματικῆς συσπειρώσεως ἐπιδίδεται ὁ Ναπολεοντίσκος, ἐπιστρατεύοντας τοὺς ἐλαχίστους πιστούς του, διότι βλέπει ὅτι οἱ πολιτικὲς ἐξελίξεις ἔρχονται, μὲ τὸν ἴδιο, χωρὶς πρωταγωνιστικὸ ρόλο∙ ἔτσι σύμβουλός του θυμᾶται τὴν ὑπόθεση Λαμπράκη, κατὰ τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, ἀλλὰ τὸ κομματικό του ὄργανο δὲν πουλάει πενῆντα φύλλα στὰ περίπτερα, ἐνῶ ὁ παρακρατικός του μηχανισμὸς ἐπιδεικνύει τὴν αὐτονόμησή του ἀπ’ τὴν κορυφή, μὲ ἀπειλὲς καὶ κατὰ τοῦ Νίκου Σακελλαρίου. Οἱ συσκέψεις στοῦ Μαξίμου πυκνώνουν, ἀλλὰ χωρὶς οὐσιαστικὸ ἀντικείμενο, ἐπειδὴ οἱ κομματικὲς ὀργανώσεις δὲν ἀπαντοῦν καὶ στὴν Κουμουνδούρου τοὺς δέρνει ἡ μοναξιά τους∙ οἱ μυστικὲς δημοσκοπήσεις τοὺς φέρουν σὲ μονοψήφιο ἀριθμὸ ὅλες, ἀλλὰ μὲ δεδομένο τὸν ἔλεγχο τῶν ἐξελίξεων ἀπ’ τὸν πρωθυπουργό. Ἂν ἔρθουν ἀνεξέλεγκτες, ἀδυνατοῦν νὰ κάνουν πρόβλεψη.