Τὰ δείχγματα διαλύσεως τοῦ κυβερνητικοῦ ἀμαλγάματος εἶναι ἐμφανέστατα, καθὼς ἄλλος κατηγορεῖ τὸν πρωθυπουργό, ὅτι περιθωριοποιεῖ τὸ κόμμα, δηλαδὴ τὸ ὁδηγεῖ στὴν διάλυση, καὶ οἰκονομικὸς ὑπουργὸς διαφωνεῖ γιὰ τὴν ἀσκούμενη πολιτική, ἐνῶ ἄλλος προβλέπει ἐπιδείνωση τῶν μικρομεσαίων∙ ὁ Ναπολεοντίσκος, ὅταν σὲ παρόμοιες καταστάσεις οἱ ἰσχυροὶ ἀρχηγοὶ τοὺς διέγραφαν αὐθορεὶ καὶ παραχρῆμα, ἀγρὸν ἀγοράζει. Ἀλλὰ ἔτσι ἡ κυβέρνηση αὐτοδιαλύεται, διότι οὔτε ἐπικοινωνία δὲν ὑπάρχει μεταξὺ τῶν ὑπουργῶν, παρὰ μόνο γιὰ τὴν ἀμοιβαία ἐξυπηρέτηση ἡμετέρων∙ τὰ προαπαιτούμενα μᾶλλον θὰ ψηφισθοῦν, ἂν καὶ μερικοὶ ἀμφιβάλλουν, ἀλλὰ ἡ ἐφαρμογή τους πάει γιὰ τὴν ἑπόμενη κυβέρνηση, ἐπειδὴ κανένας ὑπουργὸς δὲν εἶναι διατεθειμένος νὰ ἔρθει σὲ σύγκρουση μὲ τὸν σκιώδη κομματικό του μηχανισμό, διότι αὐτὸς ἀποτελεῖ καὶ τὴν μοναδική του ἐκλογικὴ βάση. Ἀκόμη καὶ κυβερνητικοὶ ἐξομολογοῦνται στὸν στενό τους κύκλοι, ὅτι, «τελειώσαμε πιά», ἀλλὰ πολλοὶ σκέπτονται καὶ τὴν ἐκπαραθύρωση, λόγῳ τῆς δειλίας τοῦ πρωθυπουργοῦ.