Οἱ ἀντιδράσεις κατὰ τῆς παρατάσεως τῆς λιτότητος μὲ τὸ τέταρτο μνημόνιο γενικεύονται, πέραν τῶν πολιτικῶν στὴν Βουλὴ καὶ τῶν κομματικῶν στελεχῶν σὲ προσωπικὴ μορφή∙ εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι γίνονται σὲ τοπικὸ ἐπίπεδο, ὅπως στὴν γέφυρα τοῦ Ρίου, κατὰ τῆς αὐξήσεως τῶν διοδίων, πέραν τοῦ πετροπόλεμου κατὰ Ναπολεοντίσκου, ὅπου κι ἂν ἐμφανισθεῖ. Ἡ ἀπουσία μαζικῶν διαδηλώσεων στὴν πρωτεύουσα ὁφείλεται σὲ δύο λόγους, στὴν ἀπροθυμία στηρίξεώς τους ἀπ’ τὴν Νέα Δημοκρατία, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν συστηματικὴ ὀργάνωσή τους ἀπ’ τὸν ΣΥΡΙΖΑ, μὲ τὴν βοήθεια τῶν ἀριστεριστῶν, ὀργάνων τῶν ἀμερικανικῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν∙ δεύτερον, στὴν ἀπόλυτη ἀποστροφὴ τοῦ κόσμου πρὸς τοὺς συνδικαλιστές, διότι τοὺς θεωρεῖ συνυπεύθυνους γιὰ τὴν οἰκονομικὴ κρίση καὶ τὰ μνημόνια. Ἡ ἔκρηξη, κάτω ἀπ’ αὐτὲς τὶς συνθῆκες, εἶναι πιθανώτερη καὶ πιὸ ἀπρόβλεπτη∙ δὲν ἀντέχει ἄλλο ὁ κόσμος τὴν φοροκαταιγίδα καὶ τὴν συστηματικὴ διάλυση τῆς οἰκονομίας, χωρὶς ἴχνος πολιτικῆς εὐαισθησίας.