Σὲ κατάσταση ἄχαρης ἀναμονῆς καὶ ἀδημονίας βρίσκεται ὁ Ναπολεοντίσκος στὸ Σκοπιανό, καθὼς διαπιστώνει ὅτι ἡ τόσον πολὺ διατυμπανισθεῖσα λύση ματαινώνεται καὶ τὸ τεράστιο πολιτικὸ κενὸ ἄνοιξε μπροστά του∙ ὁ Σκοπιανὸς πρωθυπουργὸς δὲν ἐλέγχει τὰ πράγματα στὸ κρατίδιο καὶ ἀπειλεῖται μὲ ἀπρόβλεπτες ἐπιπτώσεις, ἐνῶ οἱ ἄρδην διεθνεῖς ἀνακατατάξεις δὲν ἔχουν καταγραφεῖ ἀπ’ τοὺς νεαροὺς ἡγέτες. Στὸ Μαξίμου ἔχει πέσει θρῆνος καὶ ὀδυρμός, διότι εἶχαν ἐλπίσει πολλὰ ἀπ’ τὴν μειοδοσία τους στὸ ἐθνικὸ θέμα, ἀπέναντι στοὺς ἀτλαντικοὺς δεσπότες τους, ἀλλὰ αὐτοὶ ὑπαναχωροῦν, ὅπως φαίνεται, ἐπειδὴ βρίσκονται σὲ ρήξη μὲ τοὺς Εὐρωπαίους στὰ ὑπόλοιπα, δασμοί, κλίμα, Ἰράν, Συρία, Παλαστίνη, μὲ τοὺς Γερμανοὺς πρώτους στὴν ἀλλαγὴ στάσεως, διὰ λόγους εὐρωπαϊκῆς ἀλληλεγγύης.