Οἱ ἀντιδράσεις στὶς δύο χῶρες γιὰ τὴν συμφωνία εἶναι ὀξύτατες, ἀρχῆς γενομένης ἀπ’ τοὺς προέδρους τῆς Δημοκρατίας∙ ὁ Γκεόργι Ἰβάνοφ ἦρθε σὲ εὐθεῖα σύγκρουση μὲ τὸν πρωθυπουργό του καὶ προανήγγειλε σαφέστατα, ὅτι δὲν θὰ τὴν ἀποδεχθεῖ, ἐνῶ ὁ Προκόπης Παυλόπουλος ἐπισήμανε, πολὺ διακριτικά, τὴν εὐθύνη ἐφαρμογῆς της καὶ τὸν σεβασμὸ τῆς ἱστορίας μας καὶ τῆς κληρονομίας τῶν Φιλίππου καὶ Ἀλεξάνδρου. Ἡ ὑποδοχὴ τῆς διεθνοῦς κοινότητος ἦταν χαμηλῶν τόνων, διότι, ἡ ἐνημέρωση τῶν μελῶν τοῦ ΝΑΤΟ καὶ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, μὲ ἐπιστολὴ ἀπ’ τὸν Ναπολεοντίσκο, ὅτι θὰ ἐκπληρώσουν τὰ Σκόπια τὶς δεσμεύσεις τους καὶ ἑπομένως αἴρει ἡ Ἑλλὰς τὶς ἐπιφυλάξεις της, δὲν εἶναι σοβαρὰ πράγματα∙ Τὸ erga omnes πῆγε περίπατο, τὰ πρόδωσε ὅλα ἡ κυβέρνηση.