Ἡ προχθεσινὴ συνάντηση τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ μὲ τοὺς προέδρους τῶν ἕξι μεγάλων διεθνῶν ὀργανισμῶν, ΔΝΤ, Διεθνοῦς Τραπέζης, ΠΟΕ, ΟΟΣΑ, Διεθνοῦς Ὀργανισμοῦ Ἐργασίας, ἀπέβλεπε στὸν συντονισμὸ τῆς δράσεώς τους∙ ἡ καγκελάριος ἀνέλαβε τὸν δύσκολο ρόλο, διότι ἐκπροσωπεῖ τὴν ἰσχυρότερη χώρα τῆς Εὐρωζώνης καὶ τὴν αὐτόνομο παγκόσμια παρουσία της. Ὁ ἀτλαντικὸς οἰκονομικὸς πόλεμος ἐπιβάλλει στὴν Εὐρώπη τὴν προβολὴ τῆς αὐτονομίας της, ἀπέναντι στὴν Ἀμερικὴ καὶ στὶς Κίνα καὶ Ρωσία, ὡς ἡ ἤρεμη καὶ σώφρων δύναμις καὶ συμπληρωματικὴ στὶς ἀνάγκες τῶν Ἀναδυομένων∙ ἡ οἰκονομικὴ καὶ πολιτιστική της συνδρομὴ θεωρεῖται ἀπαραίτητη, ὅταν μάλιστα πρωτοστατεῖ στὴν ἀποκατάσταση τοῦ κλίματος καὶ ἰσορρόπου νομισματικῆς τάξεως. Οἱ συζητήσεις της μὲ τὴν Κριστὶν Λαγκὰρντ ἐπεκτάθηκαν καὶ στὸ ἑλληνικὸ πρόγραμμα, ἀλλὰ χωρὶς κατάληξη∙ ἡ ἔλλειψη ἀξιοπιστίας τῆς ἀριστεροακροδέξιας κυβέρνησης εἶναι τὸ κύριο πρόβλημα, διότι πάλι τὴν τελευταία στιγμὴ καὶ μὲ ἀσαφεῖς προθέσεις ψηφίζει τὸ πολυνομοσχέδιο. Εἴμαστε οἱ μόνοι τόσον ἀσυνεπεῖς.